Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Sinds een paar maanden is er een nieuw blog wat extra aandacht verdient. Het blog wordt gevuld met de belevenissen van twee schrijfsters, Anita Terpstra en Ingrid Oonincx. Naast dat het een heel interessant blog is om te lezen en we ook kennis kunnen maken met andere schrijvers die ons verrassen met een gastblog, is het ook duidelijk dat het bloggen leeft! Tijd dus om nader kennis te maken met deze nieuwe bloggers.
Jullie zijn onlangs een blog begonnen. Met welke gedachte zijn jullie dit blog begonnen?
Ingrid: Schrijven doe je in je eentje. Je kunt niet even naar een collega lopen om te kletsen of advies te vragen. Via Twitter en Facebook is er wel contact tussen (thriller)schrijvers, maar dat blijft aan de oppervlakte. Op een blog kun je wat dieper op dingen ingaan. Ik vind het boeiend en leerzaam om te horen hoe collega’s te werk gaan. Ik hoop natuurlijk dat dit ook interessant is voor mensen die graag thrillers lezen of die zelf (willen gaan) schrijven.
Anita: Het idee is afkomstig van Ingrid, dus alle eer komt haar toe. Ik was meteen enthousiast. Er bestaan al veel blogs, maar voor zover ik weet is er nog geen blog van thrillerschrijvers die elkaar op de hoogte houden van hun schrijfwel- en wee. Het idee is dat we lezers een inkijkje geven in het schrijverschap.
Waarom juist samen?
Ingrid: Twee weten meer dan één. Bovendien kun je daardoor voor de correspondentievorm kiezen en dat maakt het in mijn ogen interessanter dan een eenpersoonsblog. We dagen elkaar uit en stellen vragen.
Toen het idee voor een thrillerschrijversblog ontstond, moest ik meteen aan Anita denken. Ik had namelijk kort daarvoor een grappige e-mailwisseling met haar gehad over onze nominaties voor de Schaduwprijs. Daardoor had ik een sterk vermoeden dat het wel zou klikken.
Anita: Het is voor onszelf én de lezers interessanter, denk ik. Een boek schrijven is al een solistische bezigheid en nu hebben we contact met elkaar. En we nodigen regelmatig gastschrijvers uit. Voor de lezer is het, hoop ik, leuker om over meerdere schrijvers te lezen.
Kennen jullie elkaar ook irl?
Anita: Ja, we kennen elkaar ook irl. Of tenminste, we hebben elkaar twee keer ontmoet. Eén keer tijdens de uitreiking van de Crimezone award voor de beste Nederlandstalige thriller 2010, waarvoor we allebei genomineerd waren, en tijdens de Avond van het Spannende boek. We hebben elkaar toen kort gesproken en het plan is om elkaar binnenkort uit te horen tijdens een etentje.
Ingrid: Ik kijk uit naar dat etentje want er is namelijk heel veel wat ik van Anita wil weten. En dat zijn dingen die vast niet allemaal in onze blogs terechtkomen.
Hoe staan jullie uitgeverijen er tegenover?
Ingrid: Mijn uitgever House of Books vindt het erg leuk. De pr-mensen werken actief mee aan de promotie van ons thrillerschrijversblog. Juist het feit dat Anita en ik niet bij dezelfde uitgeverij zitten, geeft het blog volgens mij een meerwaarde. Het is een goede samenwerking.
Anita: Uitgeverij Cargo is enthousiast, ze moedigen het aan om met eigen initiatieven te komen.
Welke sociale media gebruiken jullie nog meer?
Anita: Facebook en Twitter.
Ingrid: Facebook, Twitter, Hyves, Dizzie.
Welke heeft je voorkeur? En waarom?
Anita: Facebook en Twitter zijn heel verschillend en vullen elkaar aan, daarom vind ik het lastig om te zeggen welke de voorkeur heeft. Het fijne aan Twitter is dat je in korte berichten iets van jezelf de wereld in kunt slingeren en kunt reageren op anderen, het mooie aan Facebook is weer dat je meer ruimte hebt en er langere gesprekken kunnen ontstaan. En het plaatsen van beeld/foto’s werkt beter bij Facebook.
Ingrid: Aan Twitter ben ik een beetje verslaafd. Ik gebruik het als nieuwsbron, kletsdoos en pr-middel voor mijn schrijfwerk. Facebook vind ik vooral fijn om op de hoogte te blijven van wel en wee van familie, vrienden en kennissen, maar ik gebruik het ook voor promotie van mijn boeken. Op Hyves en Dizzie ben ik niet zo actief. Geen tijd voor.
Wat is de toegevoegde waarde voor jullie van een blog tov andere sociale media?
Anita: Op Facebook en Twitter gaat het niet alleen over het schrijven van boeken, daar zouden volgers en vrienden gek van worden vermoed ik, en de ruimte is beperkt. Ons blog stelt ons in staat om uitgebreid
op het schrijven en het schrijfproces in te gaan.
Ingrid: Een blog heeft meer diepgang. Wat ik wel nog mis op het thrillerschrijversblog is de interactie van Twitter en Facebook. De lezersaantallen zijn goed, maar ik zou het erg leuk vinden als mensen vaker zouden reageren op onze posts. En we zouden wat meer met beeld moeten doen. Maar dat staat op de planning.
Bevalt het bloggen?
Anita: Ik had niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Het is heel anders dan het schrijven van een boek natuurlijk, omdat de posts echt over het schrijfproces gaan, het zijn geen kleine verhaaltjes. Een blog stelt je weer voor heel andere uitdagingen, omdat het wel vermakelijk moet zijn. En ik vind het leuk omdat de posts van Ingrid ook bij mij zorgen voor herkenning en verbazing (doet ze dat zó!).
Ingrid: Jazeker. Het schrijven van korte, columnachtige stukjes is een prettige uitdaging. Bovendien is Anita grappig en heb ik ook echt wat aan haar antwoorden op mijn vragen. Als je onze blog leest, zal je
ontdekken dat we nogal drukbezette types zijn. Tijd is kostbaar, daarom hebben we gekozen voor een relaxed publiceerschema: een blog per week. Altijd op maandag.
Hebben jullie van te voren afgesproken wie wat gaat schrijven of is het gewoon iets wat zich
gaande weg ontwikkeld?
Anita: We hebben afgesproken dat we om de beurt bloggen. En voor onze lezers is het interessant om ook af en toe iets van een gastblogger uit de schrijfwereld te lezen. In iedere blog stellen we een vraag, die de ander beantwoordt. Het zijn vragen die ons bezighouden, en we denken dat de lezers ze ook interessant vinden.
Ingrid: Die vragen bereiden we niet voor. We verrassen elkaar ermee. Dat werkt goed.
Meestal beginnen de meeste met een blog en gaan dan boeken schrijven. Bij jullie lijkt dat andersom of zijn jullie ook ooit begonnen met je schrijfsels via een blog de blogosphere in te sturen?
Anita: Ik niet. Al mijn energie ging op aan de pogingen om een boek te schrijven, haha.
Ingrid: Ik heb hiervoor nooit geblogd. Wel af en toe een column op Hyves geplaatst.
Wat is het verschil voor jullie in het proces van een blog schrijven en een boek schrijven?
Ingrid: Dat is een wereld van verschil. Aan een boek werk je een jaar (of twee, of drie) en houd je je in grote lijnen vast aan een plan. Een blog schrijf je in een (paar) uur en uit de losse pols.
Anita: Het is inderdaad niet met elkaar te vergelijken. De blogs gaan over mijn wereld, in mijn boeken creëer ik een fantasiewereld.
Merk je dat het bloggen invloed heeft op jullie schrijfproces of dat jullie makkelijker ideeën
uitwisselen?
Ingrid: Tot nu toe heb ik nog geen invloed gemerkt. Bloggen is een andere tak van sport, denk ik.
Anita: Nee, nog niets gemerkt. Misschien omdat we net zijn begonnen, maar ook omdat we in de blogs niet inhoudelijk ingaan op het boek waar aan gewerkt wordt. Daar zijn schrijvers erg huiverig voor. Daar heb ik
trouwens net een blog aan gewijd, na een vraag in een gastblog van Michael Berg.
Nog tips voor ons wannabe schrijvers?
Anita: Tijd vrijmaken, iedere dag schrijven, en niet opgeven!
Ingrid: Veel lezen, eventueel een schrijfcursus volgen en je manuscript laten beoordelen door objectieve buitenstaanders. Maar het allerbelangrijkste is dat je het schrijven echt leuk moet vinden.
Voor wie nieuwsgierig is geworden, hierbij de link van hun blog en je weet het: reacties worden zeer gewaardeerd: http://thrillerschrijversbloggen.wordpress.com/.
Bibliografie Anita Terpstra:
|
Nachtvlucht |
|
Dierbaar |
Bibliografie Ingrid Oonincx:
|
Nickname Verschenen: juni 2010 Pagina's: 271 Prijs: € 10,-- Uitgever: House of Books ISBN: 9044327119 |
|
Botsing |
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.