Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Het runnen van een groepsweblog is dikwijls geen kleinigheid.
Ook bij about:blank meen ik te bespeuren dat het ze af en toe enige moeite kost.
Bij de start van een groepsweblog is iedereen is iedereen dol-enthousiast, het is allemaal geweldig en halleluja. Maar na een tijdje komt de klad erin. Want het vergt toch wel erg veel discipline om op gezette tijden weer een stukje aan te leveren. Vooral als het allemaal gratis moet. Dan zie je de motivatie snel slinken.
Laten we eerlijk zijn, er zijn belangrijker dingen in het leven dan een groepsweblog.
En dus lopen de schrijvertjes nogal eens weg.
Ze studeren af, krijgen een baan, een vriend(in), een kind of zijn toe aan een andere nieuwe uitdaging.
De altijd beklagenswaardige hoofdredacteur is hierdoor voortdurend op zoek naar vers schrijversbloed. En zelfs wanneer dat is gevonden, is het leed nog niet geleden. Verbazingwekkend veel mensen melden zich gretig aan, om vervolgens geen letter te produceren. Daar hoor je nooit meer wat van.
Groepweblogs die volgens mij al jaren goed draaien zijn Sargasso en GeenCommentaar. Maar die zijn dusdanig links dat socialistische partijdiscipline hierbij misschien een rol speelt. Of ze betalen onder de toonbank. En wie weet hoe hard ze achter de schermen moeten ploeteren om de boel bij elkaar te houden.
U begrijpt: deze insinuaties komen voort uit een zekere jaloezie.
Maar vaak genoeg zie je bij groepsweblogs ineens de fut eruit gaan. Ik maakte het mee bij Amsterdam Centraal, waar ik hoofdredacteur ben. Steeds meer mensen kregen andere dingen te doen in het leven.
Nu ben ik niet iemand die de laatste wil zijn die het licht uitdoet, dus besloot ik drastisch in te grijpen. Tijd voor een nieuwe impuls, een nieuw uiterlijk, een nieuwe aanpak. Het is een mooi concept, dus dat laat ik niet zomaar verloren gaan.
Het af en toe opschudden van het matras blijkt te helpen.
Daarentegen zie ik ook zieltogende groepswebslogs. Ze zitten zichtbaar in de fase van 'sjorren aan een (bijna) dood paard'. Zoals Drijfzand en Eeuwig Weekend. Het zou zonde zijn als daar de stekker uit gaat.
Wat kunnen wij als groepswebloggers leren uit het voorgaande? Wellicht is het zaak om de uitersten op te zoeken: ófwel je bent flink links, óf je kiest de rechtervleugel. Bij links wil men de wereld verbeteren en fanatiek de boodschap uitdragen (Sargasso, GeenCommentaar, Krapuul, de Joop). Op rechts is het verongelijkt zeiken en klagen over de elite in Den Haag, de minderheden en de linkse kerk (GeenStijl, Het Vrije Volk en de Jaap).
Kijk, daar trek je mensen mee! Zowel lezers als schrijvers.
Bij about:blank schieten ze daar natuurlijk niks mee op. Daar moeten ze noodgedwongen objectief, neutraal en fatsoenlijk blijven.
Voor hen is de enige optie een nieuw behangetje. Dan krijgen de mensen er weer zin in.
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.