De reünie genaamd Blogrevivalweek

In de week van 23 mei vond er een heuse blogrevival plaats. Bloggers van het eerste en latere uur bliezen het stof van hun weblog en postten een week lang dagelijks een stukje. In dit artikel vertelt Esther Donkers, één van de organisatoren en deelnemer, hoe de blogrevival tot stand kwam en laten we enkele deelnemers aan het woord die vertellen over hun ervaringen met het opnieuw dagelijks bloggen.

Esther Donkers, organisator en deelnemer:
'Kunnen we niet een blogrevivalweek beginnen, ontlurkingsweek-style? #serieusplan' twitterde @Logpoes.
Zij zag dat @Jacobdus een blogje had gepost, na een aanzienlijke blogstilte, en vroeg zich af of zoiets misschien al aan de gang was. Nee dus, maar een briljant plan was geboren. Een blogrevival! Bloggen uit het slop halen, weer ouderwets overal reageren, dat was het idee en @LogPoes, @_kouw en ondergetekende besloten het op Twitter een beetje te promoten. Ik zeg expres ‘een beetje’, want we hebben af en toe een oproep geretweet, meer was het niet. Daarna ging het balletje vanzelf rollen. De ene na de andere tweep/blogger pikte het idee op, gebruikte de hashtag #blogrevival en omdat het zo hard ging, besloten we de namen bij te houden. @_kouw maakte een heuse blogroll die met de dag langer werd. Toen ik stopte met tellen was het woensdag en waren er 75 deelnemers.

Voor zover ik heb kunnen lezen (en houd dat maar eens bij, 75 bloggers die dagelijks een logje posten) is er elke dag geblogd en werden er vooral veel ontboezemingen gedaan, waar als vanouds op gereageerd werd. Mensen hadden er echt lol in om onder deze vlag te bloggen. Als fijne bijkomstigheid van het hele gebeuren ontdekten ‘oude’ en ‘nieuwe’ bloggers elkaar en was men verrast en verbaasd dat er nog steeds veel geblogd wordt.

Natuurlijk waren er ook reacties als ‘bloggen moet je gewoon doen, niet over praten’, ‘revival? ik ben nooit gestopt met bloggen’ of ‘revival, ja hoor mensen, we gaan met z’n allen terug naar de ‘70’s’. Gezeur hoort erbij. Ik miste eigenlijk nog een rasechte fittie zoals in the good old blogdays, maar ach, zo’n vredige, openhartige en gezellige blogrevival doen we graag volgend jaar weer over.

Woordenaar, deelnemer:
De blogrevival... Moeilijk om het bloggen weer op te pakken. Het dagelijks leven vraagt veel. Ik werk onregelmatig dus tijd is schaars. In mijn werk (jeughulpverlening) maak ik genoeg mee maar daar kan ik niet over bloggen, wegens privacy en omdat wie mijn naam weet via google ook op mijn weblog terecht zou kunnen komen. Daarnaast is er zoveel anders: facebook, twitter, flickr. Desondanks heb ik me prima vermaakt tijdens de blogrevival. Mijn voornemen is nog steeds om vaker wat te schrijven. Wekelijks een postje of twee zou toch moeten lukken.

Maarten, deelnemer:
Ineens was het er: een idee voor een blogrevival. Samengevat: elke dag een stukje op je weblog posten. Net als vroeger, toen er nog geen facebook en twitter waren, toen velen een lijstje bijhielden via blogrolling.com, enfin vroeger. Vroeger is uitvoerig beschreven, maar bevalt het heden?

 
Een week lang elke dag een stukje: het lukt wel. Al voelt het wel een beetje als 'er even een stukje uitpersen'. Oftewel: met een slap verhaaltje aankomen en er maar wat extra omheen vertellen, zodat het nog wat lijkt. De kracht van een stukje zit 'm in de plot en de begeleidende elementen - een scherpe titel, wat sfeerelementen. Sommige stukjes die ik deze week schreef bestonden niet zozeer uit inhoud, maar zinnen die maar een beetje achter elkaar gezet waarden zodat er iets stond. Een revival is toch een een hobby uit het vorige decennium geforceerd tot leven wekken.
Maar grappig is het wel, een week blogrevival, met reacties van oudgedienden en onbekenden en met recordbezoekersaantallen (voor dit jaar, en dat stelt niets meer voor).
Woordenaar schreef een stukje over hoe de dingen anders waren in de jaren dat een dagelijks stukje heel normaal was. Ik denk dat daar wel veel in zit. Er zijn allerlei andere dingen die tijd vragen - online en offline. Veel stukjes die ik las gingen ook over vroeger. Hoe toen nu is geworden, vragen veel loggers zich af (bijvoorbeeld Zezunja, Roos en Kaat). Volgend jaar weer? Misschien. Voorlopig maar stug doorloggen.

Vrouw Polle, deelneemster:
Het was alsof ik afgesproken had om op een reünie te verschijnen, het meedoen aan de Blogrevivalweek. Ik stemde vol enthousiasme toe, maar met het naderen van de startdatum ging de toezegging steeds meer voelen als een verplichting waar ik onderuit wilde.
Ik schrijf niet goed op commando. En al helemaal niet iedere dag. Eigenlijk schreef ik al een tijd weinig (misschien dekt de omschrijving 'helemaal niet meer' de lading beter). Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik het moeilijk vond 'nu' te combineren met iets dat ik 'vroeger' deed, binnen een medium dat, zo wordt beweerd, dood is.
Met frisse tegenzin stapte ik de reünie binnen, om er uiteindelijk voluit van te genieten. Wat was het ontzettend leuk om te lezen, gelezen te worden, te reageren en reacties te ontvangen. Schrijven op commando, en (bijna) iedere dag, het lukte. Uitdrukking geven aan mijn huidige leven binnen een veranderend medium bleek eenvoudiger te zijn dan ik vermoedde: gewoon doen.
De Blogrevivalweek is inmiddels voorbij. Het was inspirerend. Toch zal het leven, zoals dat gaat na een geslaagde reünie, zijn dagelijkse gang weer hervinden. Wat mij betreft met het voornemen wat van de opgedane inspiratie daarin mee te nemen. Ik zal weer vaker gaan bloggen, alleen op een manier die binnen mijn huidige leven past. Bloggen is niet dood, het leeft alleen op een andere manier voort. 

Irene, deelneemster:
Ik wist niet hoe snel ik erbij moest zijn toen op Twitter werd omgeroepen dat er de volgende week een heuse blogrevival zou gaan plaatsvinden. Binnen no time had ik het thema verzonnen. Dit naar aanleiding van een artikel in Psychologie Magazine over dat onderwerp waar Aukje me op wees.

En ook elders op Twitter kwamen tweeps met de mededeling dat ze wel mee wilden doen, maar geen gelegenheid zagen. Waardoor ik het lumineuze idee kreeg om gastbloggers uit te nodigen ook eens over dat thema te orakelen. Een goede keuze. Temeer omdat ik nooit eerder zo'n hoog bezoekers- en reactiecijfer kreeg. Van mij had deze week dan ook eeuwig mogen duren. En ik hoor dat er volgend jaar wellicht weer een kans wordt geboden. Dan zal ik zeker weer van de partij zijn.

En mijn ervaring?
Toen ik mijn blogrevival aankondigde, kreeg ik meteen de opmerking of de stukjes dan wel vanuit mijn hart zouden komen. Het kwam echter tien keer meer uit mijn hart dan de stukjes die ik doorgaans post. Van de doorgaans geposte stukjes heb ik het gevoel dat het moet. Omdat ik al een aantal dagen, of langer, niet heb geschreven. Tijdens de blogrevival postte ik alles wat al maandenlang in mijn hoofd zat. Het schrijven ging moeiteloos. En: vanuit het hart. Nadat de week voorbij was merkte ik meteen weer die rem op het schrijven en de druk om íets te posten. Stoppen dan maar? Nee. Want ik heb nog motivatie genoeg om mijn weblog in leven te houden. En met af en toe een blogrevival moet dat geen probleem meer zijn.

Gerelateerde artikelen: