Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
'Ik heb jullie allemaal gegoogled'. Hij kijkt ons over zijn brilletje aan terwijl hij de woorden even laat hangen in de kamer. 'Jij doet aan hardlopen', zegt hij tegen een collega. Die knikt. 'Jij hebt bij Novib gewerkt', zegt hij tegen een andere collega. Die knikt ook. 'En jij...', hij kijkt mij aan. 'Bent zo dom geweest om een ingezonden brief naar de Volkskrant te sturen.'
Verontwaardigd hap ik naar lucht. 'Nou. En?', pers ik er boos uit. 'Nu zul je in Google dus altijd te vinden zijn als het dikke meisje dat schreef over het...', hij kijkt even in zijn notitieblokje, 'het dikkertjedapvirus.' Woest kijk ik hem aan, zoekend naar een passende verdediging en vooral de manier waarop ik 'm in zijn kruis zal schoppen.
Maar we schrijven hier 2007 en ik wist toen nog niet zo veel over online reputatiemanagement en hoe Google indexeert en zoekt. Drie jaar later moet ik het schoorvoetend toegeven.
Hij had gelijk.
Auw.
Want als ik mezelf nu google, krijg ik als eerste hit: 'Bronnen bij drugs, waarom - het Rijnlandmodel.' Eronder volgt de beruchte ingezonden brief. Die overigens he-le-maal niks met drugs te maken heeft, maar ja: probeer dat maar eens uit te leggen aan Google. Ik heb de beheerder van de site drie keer gemaild of ze mijn naam willen verwijderen van hun site. Zonder resultaat.
Het is de 2010 versie van het brugklas briefje achterop je rug waarop staat 'Ik ben gek!' En je hebt het pas door als mensen je wat raar aankijken.
Je reactie op een forum, die grappig bedoelde opmerking in een gastenboek, een recensie van het vakantiehuisje. Als klein duimpje laat je overal online kruimels achter en Google huppelt vrolijk achter je aan om het spoor aan jouw naam te koppelen.
Het enige wat ik nu kan doen is proberen om die eerste hit te laten zakken. Dat betekent dat ik weer online kruimels moet achterlaten voor Google, maar nu kruimels waarmee ik wél gevonden wil worden. En dat noemen ze dan tegenwoordig, lieve kijkbuiskinderen, SEO: search engine optimalisation.
Als hedendaagse blogger kom je er niet onderuit om je daarin te verdiepen. Want elke schrijver is ijdel en elke schrijver wil gelezen worden. Anders hield ik wel een papieren dagboek bij. Met een slotje erop.
Tips!
Deze gastcolumn is geschreven door niemand minder dan: Mariska Lokker van Gobblefunk.
Gerelateerde artikelen:Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.