Vrijheid in de Blogosphere

In hoeverre zijn wij als 'webloggers' vrij in ons doen en laten? Want webloggers mogen graag schrijven over alles wat los en vast zit. Of spelen we toch wel enigszins een beperkte edoch empathieke rol ten aanzien van de omwereld? Welke overwegingen spelen in je achterhoofd terwijl je schrijft? Hier hebben we als redactie allemaal onze gedachten over laten gaan, hetgeen leidde tot onderstaande stukjes.

Het aardige van een eigen weblog is dat je daarop kan schrijven wat je wilt. Het kan natuurlijk voorkomen dat iemand het niet met je eens is en dat in een reactie laat weten. Het is zelfs niet ondenkbaar dat je via het reactieding geconfronteerd wordt met onheus taalgebruik. Maar als het al te gek wordt kun je zo’n reactie nog altijd wissen. Tot je op zekere dag merkt dat ook mensen uit je directe omgeving je blog lezen. Echte mensen, die je op straat of in  de supermarkt tegen kunt komen en die dan zomaar tegen je gaan praten over iets  wat je kort daarvoor hebt geschreven. Dat was nooit de bedoeling. Een weblog is voor het internet en niet voor moeilijke gesprekken op straat. Dan kun je net zo goed op een zeepkist gaan staan en je meninkjes verkondigen aan wie het maar horen wil. Als je dan ziet dat iedereen zonder een spoor van belangstelling doorloopt, terwijl jij de longen uit je lijf staat te betogen, is dat confronterender dan geringe bezoekersaantallen. Zo is een buurtgenoot die zo dicht bij je staat dat hij je makkelijk op je neus zou kunnen slaan confronterender dan een onaangename, maar virtuele reactie. En daarom laat ik me sindsdien geheel vrijwillig beperken in mijn vrijheid van meningsuiting. Over de buren niets dan goeds, dat is mijn devies.
door Menno Nicolai

Tijdens het werken in m'n laatste functie probeerde ik er duidelijkheid te geven inzake de scheiding tussen privé en zakelijk. Het leek me niet verstandig om te vermelden dat één van m'n hobbies 'weblogging' is. Omdat ik graag wil kunnen schrijven over álles wat ik meemaak. En een baan behoort nu eenmaal bij je leven. Daar beleef je vrijwel het meest, wat ook de bespreking op je weblog ten goede zou kunnen komen. Echter, een werkgever zal er niet op zitten te wachten te kunnen lezen dat ik eens een goede of slechte dag heb gehad. Dit vervolgens met wetenswaardigheden omtrent mijn functie en/of het functioneren van het bedrijf haarfijn op m'n weblog beschrijf. Daar heb je bij aanvang van je start bij dat bedrijf soms ook een geheimhoudings-document voor ondertekend. Soms echter, als ik iets leuks meemaak, zou ik het liefst ook door de werkgever willen laten lezen. Mijn verstand zegt echter dat het wijzer is dit niet te doen. After all, hoor je vaak verhalen van mensen die hun ziel en zaligheid op overige social media verkondigen en daar achteraf de dupe van worden. Hierdoor voel ik me zelfs in Nederland wel eens beknot in mijn 'vrijheid'.
door Irene

Toen ik met mijn weblog begon uit pure schrijfnood, wist ik niet eens goed wat een weblog was. Een podium om te schrijven, zo zag ik het. Maar nadat in de loop der jaren familie, vrienden, buurtgenoten en mede-bloggers me begonnen aan te spreken op wat ik daar deed, besefte ik pas wat een impact het heeft om je ziel en zaligheid op internet bloot te geven. Tegenwoordig weeg ik heel zorgvuldig mijn woorden en zie ik bloggen als een manier om potentiële opdrachtgevers een idee te geven van mijn schrijfstijl. In mijn achterhoofd heb ik altijd mijn moeder, de buurvrouw, het schoolplein en dorpsgenoten. Als ik echte vrijheid wil om te schrijven wat in me opkomt, zal ik een dagboek met een slotje moeten nemen.
door Esther

Twitter heeft mijn klanten zichtbaarder gemaakt. 't Zijn er 100-en. Als 't niet in de 1000-en loopt. Zij kennen mij allemaal ('Pardon, hier is Ton,' roep ik als ik er langs moet met een stapel glazen), ik ken van hun best een boel, maar vergeleken met hun zijn dat er slechts enkelen. Ze willen mij soms de hand drukken, wat ik af & toe wel een vreemde ervaring vind.
Maar goed, dankzij Twitter weet ik van enkelen dat ze me lezen. Vroeger kreeg ik een heel enkele keer te horen: 'Hé, ben jij uit Zijperspace?' Nu herken ik dankzij twavatars gezichten als mensen mij zijn gaan volgen.
Ik mag me nergens meer voor schamen, vind ik sinds ik 't goed tot me door heb laten dringen. Andere mensen gaan ook naar de wc, kijken net als ik naar tieten, laten hun huis verstoffen of leggen de wereld verkeerd uit. Ieder op zijn eigen wijze. Maar ik moet er over schrijven. Ik moet exhibitionistje spelen.
Geen schaamte betekent dat ik mag schrijven wat ik wil. Ik ben god, op een kleine vierkante cm. Zo groot is mijn vrijheid: een digitale vierkante cm.
door Ton

Toen ik begon met bloggen wilde ik zoveel mogelijk lezers en wees daarom collega's op mijn site. Al snel had ik spijt als haren op mijn hoofd! Ten eerste kon ik niet over collega's bloggen. Deed ik dat wel, dan kreeg ik daar natuurlijk meteen opmerkingen over. Ten tweede werd mij vaak de vraag gesteld of het wel goed met me ging. Ik vergrootte mijn emoties in stukjes uit en mensen maakten zich daar, onterecht, zorgen over. Bovendien was zo'n stukje meestal de avond ervoor geschreven en was het gevoel al verdwenen. Ten derde kon ik nauwelijks iets vertellen wat mijn collega's nog niet wisten en ten vierde is het niet echt leuk wanneer een collega roept dat ze mijn site gaat bezoeken waarop de andere collega's in koor roepen: "Oh ja, ik ook!" Daar zat ik dan, met verlegen blosjes op mijn wangen te wachten op hun oordeel.
Ik ging mijn stukjes dan ook steeds meer censureren en was blij dat ik op een gegeven moment overstapte naar een nieuwe baan waar ik mijn site angstvallig verborgen probeerde te houden.
Het nadeel is dat ik niet weet of iemand stiekem meeleest. Dus blog ik nog steeds niet over mijn werk. En beperk ik mezelf daarmee. Maar tegelijkertijd heb ik meer vrijheid gecreëerd om te schrijven wat ik wil, zonder dat ik bang hoef te zijn dat iemand aan me vraagt of het wel goed met me gaat.
door Aukje

Vrijheid in webloggen is best raar: hoe je in je "real life" duidelijk wordt gewezen op de grenzen van je vrijheid, is die voor webloggers feitelijk onbeperkt. Dat wil niet zeggen dat je alles kunt en wilt doen wat je wilt, want toen ik over De Drempel was gekropen dat ik vrienden en bekenden liet meelezen, kwamen ze zich opeens beklagen dat ik een stukje over hun had geschreven waar ze niet blij mee waren.

Er zijn veel webloggers die als het ware een schild om zich heen bouwen met als doel: ik schrijf alleen hierover om mijn ware ik te verbergen voor buitenstaanders. Heel lang hield ik het schrijven op deze manier vol met als argument dat het resultaat voor werkgevers over tien jaar nog redelijk "normaal" zou zijn, maar inmiddels ben ik daar ook vanaf gestapt. Internet is een vrijplaats, je mag zelf weten hoe je het doet en waarom je het doet. Natuurlijk schrijf ik niet meer stukjes over klasgenoten - beetje lastig als de hele school meeleest, maar inmiddels beaam ik dat je van internet moet genieten. In die spirit heb ik ook mijn foto, inclusief voor en achternaam op het internet geslingerd. Mijn vader protesteert nog vaak over dat al mijn lezers met een handeling veel dingen me te weten kunnen komen, maar eigenlijk vind ik dat niet zo erg. Het is volgens mij een deel van de nieuwe generatie: de generatie die alles wil vertellen over zichzelf.
door Rutger

Het begon allemaal zo mooi. Bloggen, vrijheid en domheid. Zonder enige notie en kunde ben ik begonnen te bloggen over van alles en nog wat, als een kip zonder kop. Dat ik over mijn werk en collega's mocht bloggen wist ik al en voor het behoud van mijn baan is het maar beter strikt gescheiden te houden. Maar met de jaren van vallen en opstaan ben ik er achter gekomen dat bloggen onder een herleidbare synoniem of op eigen domein alles is behalve vrijheid. Familie, exen, collega's, leidinggevenden en buren, allemaal lezen ze mee. Dus niet altijd handig om bepaalde aankondigingen en toespelingen te maken, de woorden moeten altijd afgewogen worden om de goede orde te behouden.
Over bedrijven, diensten, instanties en sektes is het ook meestal dikke kans dat je een aangetekende brief van een advocatenkantoor krijgt als je je daar al te negatief over uitlaat, dus daar moet je ook zeker uitkijken wat voor woorden je gebruikt, om maar te zwijgen over de moderatie van reageerders. Wat kan je laten staan en wat moet je verwijderen. Af en toe denk ik dat als je probleemloos wilt bloggen afgestudeerd moet zijn in de rechten.
Bloggen onder je eigen naam is geen vrijheid, ik kan mijn ware gedachten en hersenspinsels niet openlijk tentoonspreiden. De laatste jaren kom ik steeds vaker het wolkje gedachte van verlangen naar anonimiteit onder de paraplu van een blogdienst of een server in een exotisch land.
door MadBello

• Citaat (112)
• Vraaggesprekken met bloggers
• De beste non-conformistische blogs van afgelopen jaar
• De Blogparel (voor de zwijnen) verkiezingen 2010
• Citaat (203)