Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Het is pijnlijk. Eigenlijk doet de muziek van Michael de Jong mij veel, maar het is nou ook weer niet de vrolijkste muziek. Hij was onlangs in Arnhem, niet ver van mijn huis. Ik trok het echter niet meer na een werkweek waarin ik totaal gaar was en waar de verleiding van een reeds gekocht kaartje ontbrak: geen concert van Michael de Jong dus voor mij. Het is alsof de duvel ermee speelt, want de File Under-opperhoofd stuurt mij zijn nieuwe cd For Madmen Only toe. En jawel, het gaat mij bij het eerste nummer alweer door merg en been: prachtig en intens. Niemand heeft in ons land meer de blues dan Michael de Jong.
Eigenlijk had ik gezien de verhalen over zijn gezondheid al verwacht dat hij niet meer onder ons zou zijn. En nadat hij bij de tour n.a.v. zijn vorige album in 2006 aankondigde ermee te stoppen had ik gedacht dat het boek voor mij dicht kon. Niet dus, Michael de Jong begeleidt zichzelf op het podium en ook op dit album slechts met zijn gitaar. Puurder kan het niet, toch vind ik het wel wat gewaagd. Ik bedoel, Dylan doet het ook al jaren niet meer alleen. Als je in de sfeer van For Madmen Only wil komen dan moet je er echt even voor gaan zitten, en concreet betekent dit dat ik me moet afsluiten van de rest van de wereld. Wat zich dan openbaart laat zich beschrijven als diepe emotie met teksten waarin De Jong zich bezorgd maakt over de wereld. Dat ik een concert van hem liet schieten voor een rotsmoes blijft pijnlijk. Al zou het geen gemakkelijke avond zijn geworden. Het is net als bij deze cd van meer dan vijftig minuten: je gaat ervoor of het wordt niets.
File: Michael De Jong - For Madmen Only
File Under: Niemand heeft er in ons land meer de blues
Gerelateerde artikelen:Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.