Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Mocht u geïnteresseerd zijn in de dood en de begeleiding ernaar toe, en of je inderdaad gehaald wordt door een of andere raadsman in deze, dan adviseer ik u aan om onverwijld het tweede boek van sjamaniste en Volkskrantlogster Linda Wormhoudt 'Ademtocht' aan te schaffen. De schrijfster tracht in dit boek haar fascinatie met de dood als onderdeel van het leven over te brengen.
Magere Hein leidt elk verhaal kort in door zijn kant van de zaak te beschrijven: over hoe hij de mens uit zijn lijden dat leven heet verlost. Vervolgens barst de hel dan los, of de hemel, 't is maar hoe je het bekijkt met verhalen waarin stervensprocessen worden beschreven. Aangezien de hoofdpersonen allen in de ik-vorm worden behandeld lijkt het een persoonlijk draagvlak te worden waarop ook levenswijsheden worden gestoeld. Zodanig dat elke vertelling een gigantische indruk achterlaat. Bij sommige weergaven voelde ik me heel individueel aangesproken.
De verhalen spelen zich af tegen verscheidene culturele achtergronden, maar ook in verschillende tijden. Zo lees je bijvoorbeeld over de door ouderdom vergankelijke opa die wordt vergezeld naar het eeuwige leven, maar ook over die ene soldaat die tijdens de Tweede Wereldoorlog smeekt dat iemand hem helpt het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Helemaal angstwekkend wordt het als een van de jonge hoofdpersonen met een blik harerzijds nadrukkelijk dood en verderf weet te veroorzaken. Allemaal in de sfeer des doods. Het liet me niet los als lezer.
Ik werd getroffen door de pakkende illustraties die het boek vergezellen. Deze met potlood bezielde portretten van enkele hoofdpersonen zijn van de hand van Coby Schilder. Een noot van de schrijfster: "Coby tekende met potlood bezielde portretten van enkele hoofdpersonen in het boek. Ze begreep hoe de verhalen bedoeld waren, wat de personen bewoog. Ze liet ze toe in haar hoofd, hart en hand. Sommige tekeningen zijn van mensen die me zeer dierbaar zijn. Coby gaf ze een gezicht. Daar ben ik haar dankbaar voor!"
Het boek kan een goede remedie zijn als je bezig bent met rouwverwerking. De verhalen an sich komen zeer indrukwekkend echt tot leven en het heeft me persoonlijk beroerd.
192 pagina’s
Prijs: € 16,50
Uitgeverij: A3 Boeken
ISBN: 9789077408681
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.