Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Het evenement Blog-Art dat op 9 oktober j.l. plaatsvond, is een goed concept met ruimte voor uitbouwing. Het programma zat goed gebalanceerd in elkaar en werd door Marco Raaphorst strak aan het lijntje gehouden om de tijden kloppend te houden. Het was een knus event, in aanmerking genomen dat het de eerste was. De opkomst was wat mager, ik schat zo'n 100 man/vrouw, en dat werd in de loop van de avond wat minder. De sfeer was goed en je voelde je bijna thuis. De enige minpunten hebben alleen betrekking tot de techniek; soms ging er wat mis bij presentaties en discussies (falende microfoons en PowerPointpresentaties die te snel gingen), stekkerdozen ontbraken en er was geen open WI-FI. Gelukkig was iemand zo vriendelijk om me een code aan te bieden, maar daar heb ik weinig gebruik van kunnen maken omdat ik constant van de ene zaal naar de ander rende om te proberen alles te zien en te filmen. Voor de rest zul je mij niet horen klagen, 15 euro om van 15:00 uur tot ruim na 22.00 geëntertaind te worden op een mooie locatie is geen geld.
Bij binnenkomst kreeg ik een polsbandje om, mijn vrijbrief om naar binnen en buiten te gaan. Vriendelijke stewards hielden de gehele dag de deuren open.
De dag werd, net als alle acts, geopend door de Haagse nachtburgemeester. Deze gaf als eerste het woord aan de Haagse Wethouder van financiën Marieke Bolle die het niet kan laten om Bert Brussen uit de krant te citeren.
De eerste act was Harco Rutgers Rockin’ Chair feat. Van Matt Harris. Hier kon weinig mis gaan; het was vooral een hoop echo dat uit een stoel kwam.
De daarop volgende presentatie van de Stichting Dollypop / creatieve ondernemers was wat slapjes en de PowerPoint werkte niet mee. Men probeerde de discussie te interactiveren, maar veel verstand van bloggen heeft hij niet echt.
Het muziekoptreden van John Dear Mowingclub moest ik helaas missen om één van mijn favoriete bloggers te zien: Video-art met Michael Minneboo (Mike's Web). Het leukste van zijn presentatie was dat het reeds online te zien was, waardoor niet een Powerpoint, maar zijn blog onderdeel van zijn presentatie was geworden. Er passeerden allemaal videotips en -trucs en vragen uit het publiek.
Video-art met Bob Timroff was een wat warrige maar vlotte en interessante presentatie over de geschiedenis van de video op internet. Ook werd een aantal videoportals besproken.
De presentatie van Willem Claassen / neplogwedstrijd was verlegen en onzeker, maar ook gevoelig en menselijk. Het middaggedeelte werd afgesloten door de jongste blogger van Nederland en onze held Rutger de Quay met een zeer herkenbaar Twittergedicht. Mooi om te zien was de verbazing van moeders de Quay over het feit dat mensen die haar zoon nooit gezien hadden (behalve via internet) elkaar ontmoetten alsof ze oude vrienden waren en elkaar al jaren kenden. Daar sta je eigenlijk niet bij stil, dat ondanks al de negatieve toeschrijvingen aan het adres van internet, chatten, Twitter en social media/netwerken, je elkaar soms virtueel beter kent dan je eigen vrienden in het echte leven.
Voor mij persoonlijk was het leuk dat de enige die mij herkende Rutger de Quay was. Mijn vriendin was er altijd al op tegen dat ik herkenbaar en zonder zonnebril op video stond zodat iedereen mij kon herkennen, maar dat bleek zeker niet het geval. Mezelf voorstellen aan Mike was in ieder geval niet genoeg; ik moest er duidelijk Madbello bij zeggen.
Voor de dinnerbreak werd ik door Mike's Webs uitgenodigd. Daardoor had ik de eer om tussen uitersten te zitten: aan de ene kant internetdinosaurus Verbaljam.nl en aan de andere kant het jonge aanstormend fenomeen koekjesfabriek. Jeroen Mirk, Mirk of Mirck? was ook van de partij, de minds.com club zat nog ergens op de bovenverdieping en een voor mijn onbekende vrouw met laptop die de korstjes van haar pizza liet liggen.
Om 19:00 uur begon het avondgedeelte met Les Canards / Muziek en cabaret. Lekker melig, grappig en vrolijk. Ik zag maar een klein stukje omdat ik graag de lezing van Erwin Blom wilde bijwonen over de kracht van weblogs. Die man weet wat presenteren is. Geanimeerd ging hij als een stoomtrein door zijn actuele presentatie heen.
Van Celluloid Remixproject Filmmuseum zag ik maar een klein stukje. Oude beelden van vroegere tijden waren geknipt, gekunsteld en bewerkt tot soms grappige dingen en heel zachtjes gepresenteerd door een verlegen jonge dame.
De muzikale banksessie van Inge Boes was heel knus, je kom haar bijna aanraken. Een akoestisch spektakel, gehuld in rood licht.
Teletekst Is Dood vertoonde een showreel en de confrontatie tussen de oude en nieuwe media door jong verteld. Helaas moest ik snel naar de andere zaal rennen om daar de forumdiscussie met oude rotten in het vak over “Oude media, wat moeten die met nieuwe media?” niet te missen.
Tussendoor schoof Teletekst Is Dood bij de discussie aan, maar het mocht niet baten: voor een internetter die 24/7 op internet zit en de discussie al volgde kwamen geen nieuwe schokkende feiten aan het licht. De discussie bleef, zoals Jeroen Mirck al aangaf, een beetje bij de oude media hangen. Er werd weinig naar de toekomst gespiegeld en ook niet gekeken naar wat de mogelijkheden er van zouden kunnen zijn.
Het concert van Cloudmachine, niet helemaal mijn smaak, was strak en zeker. Ik ging er achter vandoor om naar de laatste presentatie van de avond te luisteren: Jeroen van der Schenk over Mindz.com. Er was maar een klein beetje publiek aanwezig aangezien de meesten bij Cloudmachine stonden te springen. Gelukkig paste Jeroen van der Schenk zich aan en maakte er een leuke en intieme presentatie van. Door de kleine groep was er volop interactie met het publiek mogelijk en werd er enthousiast en vol energie gesproken. Ook deze presentatie kon ik helaas niet helemaal zien. Het was tijd voor de afsluitende speech en dankwoord van Karin Ramaker en Marco Raaphorst. Dat mocht ik echt niet missen om mijn video compleet te maken.
Al met al vond ik het een geslaagde dag en verheug me op volgend jaar, wetende dat het zeker nog beter zal worden.
B-A 2009 long version from Mad Bello on Vimeo.
Voor alle links naar sites en blogs kan je op Blog-Art kijken en klikken.
Deze impressie is opgenomen met een JVC Everio 67E met de hand zonder statief. En tegen alle regels en adviezen in is het toch een lang stuk geworden van niet meer dan 45 minuten.
Gerelateerde artikelen:Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.