Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Voor velen is New York hun favoriete vakantiebestemming. Wie er is geweest, is meestal lyrisch over de stad. Dat geldt ook voor Pascal Theunissen, journalist en blogger. In 2004 zette hij voor het eerst voet op New Yorkse grond en was verkocht. Toen hij enkele jaren later de kans kreeg om vanwege zijn werk een aantal jaar in de Big City te gaan wonen, hoefde hij geen moment na te denken en verhuisde naar Brooklyn.
Eenmaal gesetteld was hij nieuwsgierig naar de Nederlandse historie. Ons volk heeft veel betekend voor de stad, maar de sporen zijn niet altijd even duidelijk aanwezig en een gids is er niet. Pascal besloot daarom zelf een boek te schrijven. In het jaar waarin de betrekkingen tussen New York en Amsterdam worden gevierd, publiceert hij zijn boek ‘Van Kees tot Yankees in New York’.
Pascal begint met het uiteenzetten van de historie: de eerste westerse nederzetting dateert van 1614 toen het schip van Adriaen Block uitbrandde en hij noodgedwongen een aantal hutten op ‘Mannahatta’ bouwde. Hij verkende het gebied en maakte een kaart met de naam ‘Nieu Nederlandt’. Die naam had ook het schip van Cornelis Jacobszoon die door de West-Indische Compagnie erop uit werd gestuurd om zich samen met dertig families te vestigen op het eiland en de Nederlandse handelspost vorm te geven. De eerste kolonie was daarmee een feit. Uiteindelijk kocht de West-Indische-Compagnie ‘Mannahatta’ van de Lenape indianen voor 60 florijnen. Dat lijkt een bedrag van niks, maar Pascal relativeert dit in zijn boek. Geld was voor de Lenape indianen niet belangrijk, spullen om te overleven wel.
(klik voor groter)Uiteindelijk was het de Fries Pieter Stuyvesant die zich zonder gevecht overgaf aan de Britten. Dit volk veranderde de naam Nieuw Amsterdam in New York. De Britten bouwden voort op wat de Nederlanders hadden opgezet. Vandaag de dag zijn er daardoor nog steeds overblijfselen te vinden. Volop zelfs, als je maar goed kijkt. Pascal drukt ons met de neus op de mooie en in eerste instantie onopvallende feiten. Namen van straten, de trappetjes voor de huizen (ooit gebouwd omdat de kolonisten bang waren voor hoog water) en de spreuk 'Een draght mackt maght' op vuilnisbakken voor het voormalige stadhuis Borough Hall in Brooklyn.
Ook ontkracht hij een aantal beweringen en mythes. Zo dacht ik dat Coney Island afgeleidde was van ‘Konijneneiland’. Maar zo simpel ligt het niet, weet Pascal. Bronnen spreken van een verbastering van Coleman, de rechterhand van Hudson. Toch kan hij niet op alle vragen antwoord geven, simpelweg omdat de historici het ook niet altijd met elkaar eens zijn.
Desalniettemin heeft Pascal een uitgebreid en interessant document kunnen schrijven over de historie van de Nederlandse kolonie in New York. In zijn hoofdstukken beschrijft hij steeds een gedeelte van de stad dat gebruikt kan worden als gids voor een wandeling. De kaart achterin het boek verduidelijkt de route, maar de lezer heeft nog wel wat uitzoekwerk en leeswerk te doen.
Leuk zijn de laatste twee hoofdstukken waarin straten met Nederlandse betekenis worden vermeld (zoals het bekende 'Wall Street', waar de kolonisten een houten hek aanlegden ter versteviging van de aarden wal) en woorden die zijn afgeleid van de Nederlandse taal (bijvoorbeeld 'stoop' van het Hollandse woord stoep).
Aan te raden is om het boek in het vliegtuig (of natuurlijk eerder) te lezen en zodoende zelf een route uit te stippelen. De tekst is prettig leesbaar ook: hoewel het historie betreft is het geen droge kost, mede omdat Pascal altijd verwijst naar het heden. Dat wordt dus zoeken naar vuilnisbakken met de Hollandse spreuk, Queens Country Farm Museum bezoeken en uitpluizen waar namen van straten van zijn afgeleid. Een leuke klus voor een volgend bezoek, waarin Pascal je een uitstekende helpende hand biedt.
Prijs: € 17,50
Omvang: 200 pagina’s
Uitgeverij Conserve
ISBN: 9789054292869
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.