Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Een tijdje geleden had ik zo'n dag dat ik mij moeilijk voelde. Anders kan ik het niet omschrijven.
U kent dat wel, je wordt al laat wakker, kunt je bed niet uit komen en de motivatie om de dingen van de dag aan te pakken ontbreekt geheel.
Gelukkig had ik op dat moment geen dringende verplichtingen, behalve douchen en tandenpoetsen. Maar zelfs dat viel me zwaar.
's Avonds hing ik nog steeds lusteloos op de bank. Ineens betrapte ik mezelf erop dat ik geboeid naar Dancing with the Stars zat te kijken. Dat overkomt me op normale dagen nooit!
Ik bleef het programma helemaal volgen. Niet vanwege de 'stars', maar vanwege de lekkere dansleraressen.
Het principe is simpel. Tien bekende Nederlanders krijgen elk een dansleraar of -lerares als partner toegewezen. Deze partner geeft ze dansles en samen mogen ze elke week hun kunstje voor een jury vertonen.
Die jury heeft natuurlijk altijd op- en aanmerkingen en geeft punten. Maar dat maakt niks uit, want daarna mag de rest van Nederland sms'en en vliegt er elke week een stelletje uit. Dat zijn natuurlijk nooit de slechtste dansers, maar degenen met de met de minste aanhang in den lande.
En zo zien we de motorisch gestoorde stuntelaar Lange Frans na drie weken nog steeds onbeholpen over de dansvloer klunen, terwijl een elegante verschijning als Gigi Ravelli keihard wordt weggestemd.
Wie is trouwens Gigi Ravelli? En nu ik het lijstje deelnemers nog even verder langsloop, zitten er wel érg veel 'bekende Nederlanders' tussen waar ik nog nooit van heb gehoord! Nathalie Makoma, Nicolette van Dam, Gigi Ravelli, Mari van de Ven, Emiel Sandtke. Wanneer je, zoals ik, niet vertrouwd bent met het beperkte belevingswereldje van Goede Tijden, Slechte Tijden of programma's van vergelijkbare oppervlakkigheid, mis je blijkbaar een hoop in dit land.
Bekend zijn is maar betrekkelijk, is mij gebleken.
Zo stond Georgina Verbaan in haar GTST-tijd een keer vlak naast mij.
In het Vondelpark. Zij herkende mij niet.
Logisch, ik was daar incognito, het was niet tijdens een weblogmeeting.
Maar ik herkende háár ook niet! Twee totaal verschillende werelden!
Een vriend van mij is achteraf drie uur tevergeefs bezig geweest mij uit te leggen wáár ik haar van zou moeten kennen.
Bekende Nederlander worden in het RTL-circuit is eigenlijk helemaal niet moeilijk. Je hoeft weinig of niets te kunnen, als je maar over de juiste set karaktereigenschappen beschikt.
Je moet bijvoorbeeld bereid zijn tot vergaande zelfvernedering en exhibitionisme.
Georgina ging met haar toges in de Playboy staan en maakte de echtheid van haar tietjes tot onderwerp van nationale discussie. Dat gaf haar carrière ineens een ontzettende boost.
Of neem Arie Boomsma. Tot voor kort had niemand ooit van hem gehoord, maar een maandje de getatoeëerde EO-homo uithangen in Linda's l'Homo deed wonderen.
Zelf zou ik ook wel een Bekende Nederlander willen zijn. Ik heb een week lang met verschillende lekkere mokkeltjes in een parkeergarage staan bekken. Zowel zij als ik wilden ook wel eens op tv. Maar denk maar niet dat er door die Verlinde ook maar een seconde aandacht aan is besteed. Gewoon je reinste palingvriendjespolitiek, als je het mij vraagt.
Toen bedacht ik dat ik eigenlijk liever een Terecht Bekende Nederlander zou willen zijn. Iemand die bekend is omdat hij of zij werkelijk iets van belang heeft gepresteerd.
Maar zolang er nog zoveel dagen zijn waarop ik mij moeilijk voel, zie ik dat er nog niet zo snel van komen...
www.verbaljam.nl
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.