Eh, mogen wij U iets vragen? Deel 1!

Opeens was er een idee. Opeens waren er mensen die mij konden vertellen hoe ik het kon aanpakken. Opeens hadden we ook de mensen die het wilden. Een nieuwe rubriek op about:blank was geboren.

Het hele idee van deze rubriek is, kortgezegd, om een paar vragen te stellen aan bloggers. Elke maand weer een andere vraag aan andere bloggers. En toen was er dus de vraag: wat wordt het onderwerp voor de aftrap? Er kwamen vele leuke ideeën binnen voor het onderwerp. Ik koos een onderwerp. Bloggers en een boek schrijven. Dat werd hem.

We kwamen na even brainstormen op twee personen. Willemijn van Willemijndicke.nl en Michel van Bijzinnen.com. We mailden ze, of ze het leuk vonden om mee te werken. En dat vonden ze.

Hoe en wanneer ben je begonnen met het schrijven van je boek?

Willemijn: ‘Er is niet zo’n verschil tussen het schrijven van het boek en andere dingen schrijven die ik schreef en schrijf. Ik heb vele concepten gehad voor mijn boek. Eerst ging het boek over een vrouw van dertig op sabbatical. Dat werkte niet lekker voor mij. Het was veel te veel en het was te herkenbaar over mezelf! Dus, ik begon weer opnieuw. Dit keer over twee bejaarde broers. Maar dat stond weer te ver van me af. Ik begon weer opnieuw. Over een zuur wijf van middelbare leeftijd. En dat schreef veel lekkerder! In het boek (Mea) heb ik van alles uit de twee onafgemaakte boeken geplukt en zo ben ik verder gegaan. Ik ben, denk ik, twee jaar geleden begonnen met dit boek. Maar de aanloop was al veel langer geleden!’

Michel: 'Ik ben denk ik begonnen met schrijven in februari 2005.'

Wilde je altijd al een boek schrijven, of ben je door het bloggen begonnen met het idee dat je een boek wou schrijven?

Michel:
Het idee was nog nooit in me opgekomen voordat Walter van den Berg, lezer van het weblog, me die suggestie deed.
Kort daarna introduceerde hij me bij zijn agent, Paul Sebes. Voor Paul maakte ik een voorstel.
Dat beviel hem en de drie jaren daarna heeft hij regelmatig het manuscript in wording becommentarieerd.
Pas in het laatste jaar, toen er een compleet concept lag, hebben we een contract met een uitgever gesloten.

Willemijn: 'Ik heb nooit niet geschreven. Maar door het bloggen en de reacties op mijn site dacht ik dat ik het misschien wel zou kunnen, een boek schrijven. Bloggen heeft zeker geholpen, maar het is er niet mee begonnen.'

Misschien kennen jullie het verhaal van Merel Roze wel, dat zij zelf benaderd is om een boek te gaan schrijven. Is dat ook het geval bij jullie of hebben jullie zelf het manuscript opgestuurd naar de uitgeverij?

Willemijn: 'Een bevriende schrijfster attendeerde de Uitgeverij (Atlas) op mijn bestaan. Dus, de redacteur heeft eerst een tijdje mijn weblog meegelezen. En toen kreeg ik een mailtje dat ik wel iets mocht insturen. Ik was alleen net begonnen met Mea, ik had nog maar vijftien pagina’s terwijl de redacteur er veertig nodig had om te oordelen. Ik ben als een razende gaan schrijven en de dag nadat ik het ingeleverd had werd ik gebeld: ‘Het is mooi spul, we bieden je een contract aan!’

Michel: 'Het gebeurde, vreemd genoeg, allebei tegelijk. Net toen Paul mijn manuscript wilde gaan rondsturen naar een aantal uitgeverijen, toen stuurde een redacteur van uitgeverij Atlas mij rechtstreeks een mailtje. Ze las mijn weblog en ze vroeg of ik overwoog om een boek te schrijven. Ze keek heel verbaasd op toen ik binnen een week mijn manuscript inleverde.'

Wat is het verschil tussen webloggen en echt (boeken) schrijven voor jullie? Schrijf je anders als je aan een boek bezig bent?

Michel: 'Ik heb veel geleerd van de gewone weblogstukjes typen. Dat heeft mij geholpen om de basisvaardigheden onder de knie te krijgen. Maar toen ik ging schrijven bleek dat ik het onderschat had. Ik merkte dat er verschillen zijn tussen een stukje schrijven en een echt boek schrijven. Je had een korte aanloop en dan had je een clou of een onverwachte observatie. Bij mijn boek miste ik soms een beloning aan mijzelf of de lezer.'

Willemijn: 'Een stukje schrijven is een sprint, een boek schrijven is een marathon. Een weblogstukje schrijf ik in tien minuten en het is hoogstzelden dat ik er dan nog een keer naar kijk. Soms verbeter ik een foutje of loop ik het nog een keertje door. Verder kijk ik er niet meer naar om. Een roman is heel anders. Alles moet goed zijn, want je kan het maar een keer goed doen. De verhaallijn moet kloppen, de karakterontwikkeling moet goed zijn. Het kan niet goed genoeg zijn. Een weblog is een product voor mij alleen, ik rammel een stukje en druk op de knop en daar staat het. Voor mijn roman heb ik gespard met veel meer mensen. Mijn vrienden, mijn famillie en de redacteuren van de uitgeverij. In de laatste redactieronden is de roman inhoudelijk nog veel verbeterd, vooral op details. Misschien toch een tip voor beginnende schrijvers: volg een collegereeks redigeren bij de school voor journalistiek.'

Hoe is het om een boek te schrijven terwijl je ook nog een baan en een weblog hebt? Hoe combineer je dat?

Willemijn: 'De één zapt en schaakt, ik schrijf in die uren. Mijn werk is ook een vruchtbare plek voor mijn boek, op de universiteit lopen veel mensen rond over wie je goed kan schrijven.'

Michel: 'Niet, mijn weblogfrequentie daalde enorm toen ik aan het boek bezig was. Nu het boek echt af af is begin ik weer wat regelmatiger te schrijven, gelukkig. Gelukkig heeft de universiteit een royaal vakantiedagenregime!'

Volgende maand een nieuwe vraag met nieuwe mensen!

Gerelateerde artikelen: