Linkdump Revisited

Onbewust ga je bij het samenvoegen van drie linkdumps toch op zoek naar wat de berichten met elkaar gemeen hebben. Of dat de mensen die verantwoordelijk waren voor het nieuws iets hebben dat overeenkomt.
Kan ik een korte rode lijn creëren die ze met elkaar in verband brengt? Zijn ze buiten het feit dat ze afgelopen maand onder de aandacht kwamen misschien gezamenlijk onder nog een andere kop kop te plaatsen?
Maar dat gaat voor de Ingrid, Alex en Neneh niet op. Ze kijken ieder op een andere manier naar de Blogosphere, halen er alle drie hun eigen ding uit het medium en zijn gebruikers. Misschien is dat het: ze zijn ieder op hun eigen manier met weblogs bezig.
Ingrid bijv schreef haar scriptie over de interculturele dialoog in de Nederlandse Blogosphere. Voor haar studie Moderne Literatuur nam ze de weblogs Geenstijl, Wij Blijven Hier en enkele web-logs onder de loep om te zien in hoeverre daar sprake was voor cultuuroverschrijdende conversaties.
Het resultaat daarvan leverde een cum laude op en ze stelde haar tekst online beschikbaar voor iedereen die het lezen wil.
Alex is met zijn bedrijf SiteData begonnen de Blogosphere te 'tracken'. Met het initiatief BlogBeat proberen ze een top 100 van Nederlandse weblogs bij te houden, waarbij de ranking oa wordt bepaald door hoeveel inkomende links en hoeveelheid posts een weblog heeft. Na het heengaan van de Blog50 voor veel weblogs vormt dit vergelijkingsmateriaal een welkome aanvulling op de statistieken die de verschillende tellers hen bieden.
En tenslotte is er Neneh, die onvermoeibaar voor een vijfde keer het initiatief heeft genomen een galerij ihkv de Nationale Gedichtendag op te zetten, waar mede-webloggers en hun bezoekers hun eigen of hun favoriete gedicht achter kunnen laten.
Het werd tijd om ze nog wat uitgebreider aan het woord te laten. Wie weet komen we meer te weten dan deze summiere samenvatting van het nieuws in de NL-Blogosphere van afgelopen maand.

Ingrid, ik zat je naam nog eens te googlen, maar kwam niets tegen dat te maken had met de Blogosphere; waar komt je belangstelling voor die interculturele dialoog binnen de Nederlandse Blogosphere?

Mijn belangstelling voor de Blogosphere heeft niets te maken met mijn eigen weblog, die inderdaad niet bestaat. Ik vind het juist interessant om als buitenstaander een deur open te zetten en naar binnen te spieken in een wereld waarmee ik nog niet bekend ben. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik, als literatuurwetenschapper, uitgerekend de deur van de Blogosphere wil openen. Er is nog maar weinig onderzoek gedaan naar weblogs vanuit een literatuurwetenschappelijk oogpunt, terwijl digitale tekst juist een belangrijke verandering tot stand brengt in de manier waarop verhalen en teksten beleefd worden. Het Internet en hypertekst brengen een veronderstelling van een grenzeloze en ontlichaamde wereld met zich mee, waarin machtsrelaties zouden verdwijnen. In een Nederland waarin na politieke moorden en de hype rondom de film Fitna een lage culturele tolerantie heerst, is het van groot belang te onderzoeken wat voor invloed het Internet zou hebben op de manier waarop interculturele dialoog tot stand komt. Weblogs in het bijzonder hebben mijn aandacht getrokken, omdat het een voornamelijk tekstuele expressie is van gedachten, ideeën en verhalen van anderen waar we zonder weblogs geen weet van zouden hebben. Daarom ben ik ook van mening dat er te weinig aandacht wordt geschonken aan de persoonlijke dagboekvorm van weblogs in verhouding tot de populairdere linklogs.

Alex, een nieuwe poging om de onderlinge stand van de Nederlandse weblogs bij te houden; houden jullie daarbij met opzet niet al te veel factoren in de gaten, om straks niet, zoals voorganger Blog50, vanwege te veel werk de moed te moeten opgeven?

Het probleem bij het bepalen van een ranking is altijd de methode die je gebruikt. Hoe maak je hard dat het criterium dat jij hanteert, daadwerkelijk weergeeft hoe ‘goed’ iets is? En hoe voorkom je hierbij dat je een (te) subjectieve maatstaf gebruikt? Dit probleem zie je ook terug bij jurysporten.
Het ranken van weblogs is minder subjectief dan het ranken van kunstschaatsers of paardendressuur – maar desalniettemin moet je een keuze maken in de factoren die de score per weblog bepalen. Wij proberen bij BlogBeat de volgende intuïtie in het achterhoofd te houden bij het kiezen van die factoren: de relatieve hoeveelheid gebruikersverkeer is een indicator van de belangrijkheid van een blog. Helaas kunnen we dit niet rechtstreeks bepalen. We kunnen de indicator wel opdelen in eenvoudiger te bepalen maatstaven, namelijk:
- De autoriteit van de artikelen van de blog.
- De frequentie van nieuwe artikelen.

Voor de eerste factor kunnen we kort door de bocht stellen dat het aantal links van andere blogs (de zogenaamde indegree) naar dit artikel een indicator is. Eventueel kunnen we daarbij rank van de verwijzende blogs meewegen; dit is het principe van PageRank. Omdat we de blogosfeer continue monitoren, kunnen we daarnaast de tweede factor bijhouden. Deze factoren bepalen we met BlogBeat direct zelf; we zijn hierbij dus niet afhankelijk van andere partijen.
Voor ons is het nu zaak de twee factoren zo goed mogelijk tot elkaar te verhouden, zodat we een waarheidsgetrouwe afspiegeling krijgen van de ‘werkelijke’ ranking. Daarnaast besteden we veel tijd aan technieken om ruis en spam uit onze database te halen en eruit te houden. Dit is met name een technisch probleem en staat los van de intuïtie achter de ranking.
Uiteraard is het bijhouden van een blog top 100 veel werk. Maar omdat we niet afhankelijk zijn van anderen voor het meten van onze indicatoren, verwachten we dat het rankingsalgoritme uiteindelijk zelfstandig een up-to-date ranking van de Nederlandstalige weblogs kan bijhouden. Wij kunnen dan zelf onze aandacht richten op het verbeteren van het algoritme en het toevoegen van nieuwe functionaliteit.

Neneh, zijn er eigenlijk nog wel dichters te vinden in de Nederlandse Blogosphere?

Verdraaid nog aan toe, een vraag van Ton in mijn mailbox.
Ik lees, lees nog eens en denk: “Ton vraagt iets aan mij! Serieus een vraag voor mij.” Ik lees zo af en toe een Ton, vroeger vaker dan nu. De postjes over zijn vader vond/vind ik eigenlijk nog steeds mooi om te lezen. Dat heeft natuurlijk een reden. Simpel. Ik heb al 39 jaar geen vader meer en Ton schrijft over zijn vader zoals ik het ook had gewild. Met liefde.

Klaar.

Ton’s vraag – Zijn er eigenlijk nog wel dichters te vinden in de Nederlandse Blogospere?-

Terug in de tijd, van voor 2000, toen ik mijn eerste schrijfsels produceerde op het www. Geen hoogdravende zaken maar echt wel iets waar ik destijds mee bezig was. Het bestaat niet eens meer. Het is weg. Ik kom nog wel eens iets tegen als ik in de duistere hoeken van mijn pc terecht kom. Stukjes die ik toen echt de moeite waard vond en waar ik nu om lach. Voelt als een kinderschoen waar ik helemaal uit gegroeid ben.
Toch heeft die tijd te maken met de vraag. Zijn er nog wel dichters....
Als ik terug denk , ruim 8 jaar, dan kom ik bij mijn dochter terecht. Ik kreeg haar gedichten. Op een kaart, in een lijstje, met een knuffel, zonder een knuffel, in de mail of gewoon op een kladje. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld als ik zeg dat ik onder de indruk was van haar schrijfsels. Ik heb altijd iets met gedichten gehad. Ik vind ze mooi, elk gedicht op een eigen wijze, een manier om iets te zeggen, een manier om woede te uiten, om verdriet te delen. Om, noem maar op.
Jongste zoon, in mijn log bekend als ‘Kleine opschepper’ kwam thuis met zijn gedicht, jaren geleden. Ik heb het bewaard. En in 2004 was daar mijn eerste gedichtendag galerij waarin ook zijn bijdrage kwam te hangen. Hij was trots. Hij heeft dyslexie en hij was trots
Ik was trots en daar is het geboren. Af en toe een gedicht op mijn log. En met af en toe kan er best een jaar tussen zitten. Er zijn zoveel mensen die dagelijks een gedicht schrijven op het internet. Er zijn zoveel mensen die gedichten zoeken op het internet. Gedichtendag is hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen en in 2000 voor het eerst gehouden, in 2004 was het tijd voor mij om er iets mee te doen. Maar wat?
Het is mijn eigen gepruts en daar kon ik wel wat hulp bij gebruiken. Een oproepje is zo geplaatst, herhaling van de oproep, de aanhouder wint, zo werd het wel bekend bij de bloggers die neneh.nl lezen.
Ik kon me aanmelden bij de activiteiten van de gedichtendag. Twijfel sloeg toe, stel dat ik straks gedichten binnen krijg die ik niet zie zitten. Of die niet mooi zijn. Dacht ik toen. Inmiddels weet ik beter.
Ze zijn allemaal mooi en eigenlijk komen er tot nu ieder jaar gedichten binnen via de oproep in de gedichtendag site.
Maar het mooiste van alles vind ik echt de inzendingen van de lezers, de loggers, de dichters onder de(b)loggers. Ik sta iedere keer weer versteld, echt waar. Het zijn allemaal pareltjes. Misschien ooit moet ik iedereen eens benaderen met de vraag of er een boekje uitgegeven mag worden van al die inzendingen. Ze staan vanaf 2004 bij mij op de website. Wat een eer en wat een genoegen om met mijn eigen digitale gepruts werk van anderen te mogen tonen.
Zijn er nog dichters te vinden in de Nederlandse Blogospere? Ja, dus! Echt wel. Kijk maar wat er langzaamaan binnen komt druppelen. De meeste met een persoonlijke tint, een verhaaltje in de mail erbij. Een twijfel tussen de regels of het wel voldoet. Een verhaaltje over….

Het mooiste van dit alles is dat ik zelf alleen maar goed ben ik sinterklaasgedichten maar dat is een ander verhaal.

Ik doe niet veel, ´k breng dagen door
met puntenslijpen; ´k weet van vóór
nauw´lijks dat ik van acht´ren leef
noch wat voor zin of nut het heeft.

Als ´t puntje goed is, zet ik hier
of daar een krul op papier.
O, ´k schaam mij wel eens: uit mijn hand
kwam nooit iets nuttigs voor het land!

Soms, onder ´t slijpen, groeit de wens
actief te zijn, een actie-mens.
Maar zie ik dan, op ´t laat journaal,
dat hol gesjouw, dat leeg kabaal,

Dan denk ik weer op de rand van ´t bed:
´Vandaag één krul te veel gezet´.

Lévi Weemoedt

Een van mijn favorieten Ton, Levi met zijn weemoed is een van mijn favorieten. Gerelateerde artikelen: