Linkdump Revisited

Wat gebeurt er eigenlijk met winnaars nadat ze de buit binnen hebben gehaald. Dat vroegen wij ons driekwart jaar later af. De uitreiking van de Dutch Bloggies is al even geleden, we komen niet meer zo regelmatig op de sites van de gelauwerden en toch zijn we, op een moment dat we eigenlijk net niet achter het beeldscherm zitten, best nieuwsgierig hoe het verder met ze is gegaan.
Toevallig kwamen drie van hen afgelopen tijd plots weer in het nieuws. Op drie heel verschillende manieren. Denk je weer leuke filmpjes te kunnen kijken, met dat kolderieke jonge stel als presentatoren, zouden ze vanavond weer bezopen zijn of anders doen alsof…? Blijkt nou net die avond de laatste uitzending van As the World Spunks online te zijn gezet. Gwen en Wieger namen afscheid, terwijl ze nog maar net lijken te zijn begonnen. Spunk.nl ziet er verlaten uit.
Amper geboren gingen ze er in 2007 al met een Dutch Bloggie vandoor. Om dat een jaar later nog eens dunnetjes over te doen, waarbij ze op het podium de belofte deden iets met een hockey-elftal te gaan opnemen (de details van deze uitspraken ontging het grootste gedeelte van het publiek dat bij de uitreiking aanwezig was).
Goed, niet getreurd, er volgt vast nog veel leuks uit een van hun handen. Maar een verklaring lijkt wel op zijn plaats. Dus klopten we aan bij redacteur Marten (nog veel wereldberoemder dankzij zijn eigen Martenhoepla-blog) om openheid van zaken te geven.

Het kan verkeren, denk je dan maar. Want niet met iedereen loopt het in zo’n korte tijd zo tragisch af.
Mies van Bijzinnen bleek bijv opeens een heuse uitgever aan de haak geslagen te hebben. Of de uitgever hem, daar waren we nog niet over uit.
Bekroond worden als Best Geschreven Weblog en dan een deal in je broekzak hebben om een echte roman te schrijven, daar dromen vele lijfloggers van. Weblogs zijn gerust wel iets meer dan online dagboekjes handelend over de belevenissen in de rij van de supermarkt en verhaaltjes over het aaien van de kat; menigeen zou dat graag op dezelfde manier erkend willen zien door het publiceren van een offline geschrift, met geurende bladen & zacht geruis als je de pagina’s met je duim langzaam los laat. De helft van de weblogwereldbevolking bezwijmt al bij die nostalgische gedachte.
Dus hoe kwam die gozer zo plots aan zo’n uitgever? Dat wilden wij samen met de bezwijmden wel eens weten.

Vele lovende woorden waren Foodlog al deel geworden bij het winnen van een Bloggie en minstens zoveel woorden hadden ze zelf nodig om de award in ontvangst te nemen.
Goed, krijg je aandacht, ga je vervolgens gewoon verder met waar je blijkbaar goed in bent.
Je komt als bezoeker af en toe aanwaaien, kijkt of ze nog steeds bevlogen zijn, leest een stukje, krijgt per ongeluk inspiratie door een kleinigheidje ergens in een post, maar ach, dat gebeurt wel vaker elders ook en krijgt dan opeens te horen dat ze bij de internationale BOBs uitgeroepen zijn tot beste Nederlandstalig weblog.
God, dan moet er toch iets meer aan de hand zijn, denk je dan: twee prijzen in één jaar. Toch maar nog iets aandachtiger naar dat weblog kijken en aan de heren vragen hoe bevlogen zij nu daadwerkelijk zijn. Is dat misschien een piepklein beetje heel veel?

Marten, As the World Spunks leek toch zo'n beetje het paradepaardje van Spunk.nl, maar blijkbaar werden de presentatoren iets te oud om nog langer door hun publiek serieus genomen te worden?

Dat klopt. Bij Spunk gelden strenge leeftijdsgrenzen die met harde, ongerimpelde hand worden nageleefd. Niet alleen worden de geboortedata in de identiteitsbewijzen van het personeel stipt in de gaten gehouden door een team van twaalfjarige opzichters met Kim Possible-helms op, ook is er op het Spunkkantoor elke laatste donderdag van de maand een kennistest en elke laatste vrijdag een lichamelijke test, om te kijken of je op die vlakken ook nog niet te oud bent. Daar is het voor de As the world Spunks-presentatoren Gwen Pol en Wieger Windhorst misgegaan. Bij de kennistest bleek dat Wieger nooit gehoord had van de nieuwe straatgroet waarbij je na een synchroonkoprol met je tanden tegen elkaar moet kletsen. Toen stond hij op straat. Gwen wist wel van die groet af, maar de dag erna bleek dat haar gewrichten niet elastisch genoeg waren om hem ook daadwerkelijk uit te voeren. Gwen is toen naast Wieger in de portiek van een lokale Blokker gaan liggen, waar ze nu niks anders doen dan sjekkies rollen en voorbijgangers in hun kuiten bijten. Ze zijn nu vervangen door twee veel jongere presentatoren. As the world Spunks is gestopt omdat je in groep 7 nog niet leert hoe een camera werkt.

Mies, je wint in Den Haag een Dutch Bloggie, je gaat weer naar huis en dan plots staat er een uitgever bij je op de stoep die denkt dat jij een verhaal te vertellen hebt?

De dag na de uitreiking stopte er voor mijn huis een wit busje waaruit luide dansmuziek klonk. Toen ik de voordeur opende, drukte een opgewekte jongeman me gehaast een bos bloemen in de handen, waarna hij weer naar het busje rende. De bloemen bleken van mijn uitgever. Die had zich een maand of acht voor de uitreiking bij me gemeld.
Ik ontving destijds een bericht van een redacteur waarin de uitwisseling van vriendelijkheden meteen werd overgeslagen ten bate van een ontwapenend opportunisme. Ze was "aan een inhaalslag begonnen" na de realisatie dat ze "achter de feiten aan liep wat weblogs betreft".
Zelf loop ik ook niet graag achter de feiten aan. Ik vind het al lastig als de medemens mij passeert, laat staan de feiten. Ik heb nooit nagevraagd hoeveel webloggers het doelwit waren van haar actie. Mij lijkt dat een inhaalslag niet te zuinig moet worden ingezet.
Het ontvangen van de bloemen van de uitgever was het meest feestelijke moment rond het winnen van de Dutch Bloggie. Ik weet niet waardoor ik meer geraakt was: de voorkomendheid dat ze aan de uitreiking hadden gedacht of de competentie dat ze binnen enkele uren een bos bloemen lieten bezorgen. Dat lijkt een kwestie van een eenvoudig telefoontje. Maar gaat voorbij aan het feit dat we omkomen in de eenvoudige telefoontjes. Het was hoe dan ook een verleidelijk moment.
De grote Cees Nooteboom had enkele maanden daarvoor mijn uitgever verlaten omdat hij vond dat te weinig aan zijn verjaardag werd gedaan. Ineens begreep ik dat. Je zou iedereen moeten verlaten die te weinig aan je verjaardag doet. Desnoods tot er niemand meer is die iets aan je verjaardag doet.
Toen het moment weer voorbij was, heb ik een poosje getobd over de vraag of je het woord 'Bloggie' – een prima aanduiding voor iets wat je middels rochelen verzamelt – wel op een achterflap mocht laten drukken. De uitgever zou het niet tegenhouden, zoveel was duidelijk.

Dick, kan je spreken van een internationale doorbraak, nu jullie als Nederlands weblog de BOBs hebben gewonnen, of zijn bezoeken vanuit het buitenland nog marginaal en beperken de internationale ambities zich tot de naam Foodlog?

Dat zou maar zo gekund hebben als er maar wat meer mensen Nederlands en Vlaams zouden spreken. Direct na de BOBs zagen we een piek uit allerlei hoeken van de wereld. FF kijken, maar het levert geen structurele traffic op. Ons taalgebied is behalve voor een miniem aantal Duitsers, Denen, Zuid-Afrikanen en een nog sporadischer aantal Noord-Fransen nou eenmaal niet toegankelijk voor non-natives.
Ik droom er wel van: een internationaal foodlog in 4 talen. Engels, Spaans, Frans en Duits – ik hou het maar nog maar even Westers. Een blog dat internationaal een community van vrij denkende experts opbouwt, kennis verzamelt, actueel houdt en op basis daarvan kritisch is op wat consumenten te eten krijgen in plaats van wat ze zouden kunnen krijgen.
Dat is m'n echte droom. Voor iedereen die het weten wil een actuele informatiebron zijn over hoe het zit met wat we op ons bord krijgen. Daar zitten zoveel verhalen aan vast waarvan je van je stoel valt. Niet omdat ze schandalig zijn (ja, die zijn er ook, zat helaas), maar omdat je het gewoon niet wist en je het niet zou verwachten. Wie weet in Nederland nou dat een varken in die oorspronkelijke varkensflats van MVRDV veel beter af is dan een biologisch gehouden varken? En wie weet nou dat je bij de Duitse supers Aldi en Lidl goedkoop dure Nederlandse groenten koopt, terwijl je bij de Nederlandse marktleider nogal 'ns dure, maar goedkoop ingekochte Spaanse vindt? En wie weet dat je zelfs vette snacks, ijs en taart een Ik Kies Bewust-stickertje kunt laten krijgen door er domweg een beetje plantaardig vet bij te spuiten en wat te rommelen met smaakversterkers?
Dat zijn zomaar een paar Nederlandse voorbeelden. Zou je dat op internationale schaal doen, dan boor je een heel nieuw scala aan onderwerpen uit andere nationale contexten aan. Je prikt door naar internationaal te formuleren issues en, nog veel interessanter, je activeert een hele nieuwe crowd aan interessante mensen met onverwachte kennis en invalshoeken.
Het zou heel spannend zijn. Maar eerst maar eens kijken of we het in Vlaanderen en Nederland nog wat beter aan het lopen kunnen krijgen. De Dutch Bloggies en BoBs waren geweldig, maar op de redactie vinden we dat we er nog lang niet zijn. Er wordt nog teveel uit de luie stoel geluld en gezellig gekletst. Met kant-en-klare meningen en meninkjes. Het moet veel feitelijker. Het zal er alleen maar lezenswaardiger op worden, want je valt van de ene verbazing in de andere als je op onderzoek gaat. Een feest om te lezen en aan mee te gaan doen. Zo spannend moet het worden. Gerelateerde artikelen: