WWWW óf: De Wondere Wereld van Weirde Weblogs, afl 3

Vorige maand heb ik de lezer proberen duidelijk te maken dat je niet perse iets hoeft op te steken van weblogs. Zeker niet als ze aan bepaalde weirdheidsfactoren voldoen. Ze zijn er omdat ze er zijn. Hun functie is vaak niet meer dan dat.
Het kan echter wel degelijk een zogenaamde ‘meerfunctie’ hebben, maar als doodordinaire onschuldige bezoeker weet je nou eenmaal van niets. Een mens verwacht gewoonweg niet dat iemand anders zich gespecialiseerd heeft in bijv ‘sweet candy corn’. Men weet immers niet van het bestaan ervan, heeft er geen benul van hoe iets dergelijks zou kunnen smaken, laat staan dat men enig idee heeft hoe zo’n apparaat er uit ziet.
O nee, dat was het andere weblog dat ik vorige maand onder de aandacht bracht. Snowzilla

Neem nou het fenomeen sneeuwpoppen. Je zou bijna zeggen dat niets zo vergankelijk zou kunnen zijn als deze uit bevroren water opgebouwde standbeelden, als je als Nederlander niet was opgevoed met de wetenschap dat een zandkasteel aan de verkeerde kant van de vloedlijn een nog veel korter leven beschoren is.
Voor ons Nederlanders is het natuurlijk moeilijk concurreren met de eigenlijk zeer simplistische opeengestapelde bollen die men in Alaska tot nationaal cultuurgoed heeft omgevormd.
Maar wordt iets een icoon, dan wordt het tijd dat af te breken, moet men in Anchorage hebben gedacht. Men heeft in Alaska immers ook al een Sarah Palin, waarvan gezegd wordt dat ze nagenoeg dezelfde inhoud heeft als die drie opeengestapelde bollen bij elkaar, ook al hebben die een totale hoogte van zeven en halve meter.
Dus bij die over-iconiciteit (ik kende het woord ook niet, tot ik het zelf daarnet uitgevonden had) worden er van overheidswege pogingen ondernomen (na kerst; men wil de feestvreugde niet bederven) de jaarlijkse bouw van de sneeuwpop in de voortuin van Billy Powers te verbieden.
Zo krijgt een weblog over een onnuttige entiteit als dat bij afloop van de winter gesmolten object toch nog een functie: men kan geld inzamelen om Billy Powers te steunen in zijn strijd tegen…

Dat gebeurt me nou vaker, dat ik een zin in deze serie over weirde weblogs niet af kan maken. Omdat ik eigenlijk zelf ook niet weet waar het over gaat.

Men Who Look Like Old Lesbians

Een van de slechtst ontworpen weblogs, zou je zeggen als je op de voorpagina ervan terecht komt. Maar je weet gelijk waar je aan toe bent en wat er wordt bedoeld.
Persoonlijk heb ik er nog nooit over nagedacht dat mannen er als oude potten uit konden zien, maar ik heb geen verdere introductie nodig dan die eerste plaatjes en de titel van het blog.
Met die wetenschap rijker blader je al snel hevig geïnteresseerd door de posts die afgelopen tijd zijn verschenen. Een mens houdt tenslotte van plaatjes kijken en men leert zodoende dat mannen er vroeger ook al als oude potten uitzagen, dat er in deze ook een afwijking bestaat die men wel de man-die-er-als-een-jonge-pot-uitziet noemt, o nee, nog veel meer varianten zijn er te ontdekken, de wereld lijkt wel vergeven van mannen…
Maar dat laatste wisten we al.

You Thought We Wouldn’t Notice…

Alsof ze niet door zouden hebben dat anderen de boel belazeren, daar gaat dit weblog over. Dus zijn ze naarstig op zoek naar mensen die van anderen stelen. Die andermans inspiratie gebruiken om zelf iets te creëren. Mensen die leentjebuur spelen en er zodoende met de poet vandoor gaan. Personen ook die proberen andermans werk te gebruiken, ietwat verfraaien, de diefstal proberen te verdonkeremanen (op zich al moeilijk genoeg), maar verdorie, toch worden gesnapt.
Hoe je het dus niet moet doen. Dat zou je er van kunnen leren.
Maar eigenlijk ben ik al in de fase beland dat ik er helemaal niets van op wil steken. Ik wil me gewoon vermaken.
Dus doe ik of m’n neus bloed, neem het blog zijn zingeving af, verklaar het tot raar, gek, weird, vreemd of wat dies meer zij, en ga plaatjes vergelijken.
Heeft het toch nog zin voor mij gekregen.

People Who Deserve It

Nou kan ik wel beginnen met beweren dat ik ze zelf ook dagelijks tegenkom, van die mensen die een goede harde slag op de kaak zouden verdienen, of anders eentje vol in het aangezicht, maar ik hoor liever iemand anders daar over praten. Dan kan ik me tenminste zitten verkneukelen om het feit dat er weer een kantoorklerk al zijn talenten uit de kast heeft gehaald om alle nare eigenschappen van akelige collega’s te beschrijven. Waarbij de persoon zo goed zijn best gedaan heeft die onhebbelijkheden op te pennen dat je vanzelf ook een hekel krijgt aan dergelijke medemensen en blij bent dat je niet van negen tot vijf op kantoor verblijft.
Om mezelf dan toch nog een beetje te tarten probeer ik de karakteromschrijvingen op het weblog uit mijn hoofd te leren om ze zodoende al fietsend op weg naar werk in de Damstraat te kunnen herkennen, liefst aan het achterhoofd. Zodat ik ze, míjn bijdrage aan de eeuwige strijd tot het verbeteren van deze wereld, bij het inhalen, me zogenaamd nergens van bewust, af kan snijden.
De stoeprand of een per ongeluk bij de laatste zuiveringsacties vergeten amsterdammertje doet wel de rest van het werk.

Nut

Nut? Geen enkele.
Het was me slechts te doen om enkele urls te kopiëren, ter meerdere glorie van mezelf.
Nu is het uw taak te wachten tot de tijd dat de winter zo’n beetje voorbij is in Anchorage en u hier in uw vrije tijd uw eigen zandkastelen weer kunt bouwen. Dat laat een kuil achter waar een Duits gezinshoofd genoegzaam van zal profiteren. Hij zal zich echter niet beseffen dat hij het daardoor écht wel verdiend had, die punch in the face.
Maar Engels verstaan die Duitsers toch niet. Gerelateerde artikelen: