Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Gaf Victor de Keijzer zijn debuut Glimlach in 2006 nog uit via Free Musketeers, in 2008 hield hij met opvolger Dit Boek de touwtjes zelf in handen. Een stap terug of juist niet?
Sanne debuteerde in 2008 met Snakken. Een verhaal gebaseerd op haar weblogposts. Waarom gaf zij haar eerste boek in eigen beheer uit?
Karin besloot in 2008 haar droom vorm te geven en publiceerde de poëziebundel Witte Koord. Ze zocht zelf iemand die de teksten redigeerde en iemand die de illustraties maakte. Deze zaken in eigen hand houden beviel haar goed. Maar hoe ging het met de promotie? Als je in eigen beheer uitgeeft, heb je dan minder middelen om je eigen boek te promoten?
Victor: "Eigenlijk steek ik te weinig tijd in de promotie. Ik mail wat rond, plaats soms wat promo-stukjes op de site, maar meestal verkoopt het zichzelf wel. Ik heb een redelijk grote kennissenkring, en met wat mond-op-mond reclame kom je ook best ver.
Sanne: "Absoluut. Free Musketeers is een hele prettige uitgeverij, ze zijn heel aardig, en ook heel duidelijk in de communicatie en over wat je te wachten staat. Toch had ik me niet helemaal gerealiseerd dat er beperkingen waren. Je bent al blij dat het boek er komt en daarom stel je je ook bescheiden op. Ze hebben de regel dat je nadat de drukproef is gemaakt nog maar een beperkt aantal fouten verbeterd mag worden. Dat is jammer, want je levert een produkt af waarvan je weet dat er nog fouten in zitten waar je eerder overheen gelezen hebt. Je kunt wel om begeleiding vragen vanuit de uitgeverij, of om iemand die het op fouten naleest, maar dat kost geld. Dat geldt voor alle extra's, dus ook als je extra publiciteit zou willen. Sowieso betaal je ook voor je eigen boek, weliswaar met een kleine korting.
Karin: "Dingen kunnen werkelijkheid worden, als je er zelf maar in gelooft. Het heeft er soms de neiging naar dat iets in eigen beheer uitbrengen een beetje een 'tja, ach' gehalte heeft. Ik heb boeken gelezen van schrijvers die via een uitgever een boek uitgegeven hadden met een enorm slecht in elkaar gezet verhaal waarin zelfs taalfouten stonden en de vormgeving om te huilen was. Ik denk dat die graadmeter niet klopt. Ik lees sommige weblogs waarbij ik denk: dat jij nog niet een boek schrijft. Sommige schrijvers hebben een agent; een bemiddelaar. Ik heb mijn werk zelf uitgegeven, met veel plezier!"Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.