Interview over stalking (met mezelf)

Het begon ongeveer drie jaar geleden. Een zekere, laat ik hem Piet noemen, begon te reageren op mijn logjes. Als hij reageerde, deed hij dat met korte zinnen, soms zelfs onsamenhangende woorden, die ik niet begreep.
Zijn reacties werden steeds heftiger. Waren het eerst redelijk normale reacties geweest, nu begon het er op te lijken dat deze Piet verliefd op me was. Hij adoreerde me zelfs. Regelmatig kreeg ik mailtjes van andere lezers die me er op attendeerden en ik probeerde hem in de reactie box dan ook duidelijk te maken dat ik niet altijd precies was, wie ik zei dat ik was op mijn log. Ik probeer zo veel mogelijk mezelf te zijn, maar ik laat natuurlijk niet alles los. Mijn log is maar een gedeelte van wie ik echt ben.

Het kon Piet niet zo veel schelen, hij bleef terugkomen. Toen ik voor het eerst een foto van mezelf plaatste begon het pas echt vervelend te worden. Zijn reacties werden steeds raarder en soms schold hij andere reageerders uit. Als ik hem dan terecht wees, werden zijn reacties feller en naarder. Op een gegeven moment schreef ik op mijn site dat ik verliefd was geworden en toen sloeg hij helemaal om. Soms gunde hij me de liefde maar vaak reageerde hij met rare zinnen als: “Ik wil je toch niet ontmoeten. Dus wat kan het mijn schelen. Nee. Wij gaan elkaar nooit ontmoeten”.
Alsof ik dat van plan was! Echt no way, maar ach, ik wapperde het een beetje weg en ging gewoon verder met loggen.
En zo ging het jaren door. Af en toe reageerde hij zes keer per week en dan nog eens gemiddeld vijf keer op dezelfde log en soms bleef hij weken weg.

Ik kon er mee leven. Hij kwetste soms iemand die gereageerd had en dat vond ik niet leuk, maar zijn reactie gedrag bleef binnen de grenzen. Ik krijg wel vaker rare reacties, er zijn genoeg vreemde mensen in de echte wereld dus ook op het net.

Ik accepteerde zijn gedrag totdat ik vorig jaar mijn relatie verbrak. Want toen sloegen zijn verliefde reacties om naar haatreacties en moest ik het dagelijks ontgelden. En niet alleen in mijn reactiebox, ook mijn mailbox wist hij te vinden. Uit de mailtjes die hij me stuurde, zal ik hier niet citeren. In het kort kwam het er op neer dat ik een vrouw van lichte zeden was, die op geld uit was en alleen maar aan mezelf dacht. Iemand die mij helemaal niet kende en nooit zou leren kennen, was er van overtuigd dat hij precies wist wie ik was en hoe ik in elkaar stak.

Hoe ik aan hem ‘gekomen’ ben, dat weet ik niet. Maar hoe ik van hem af moest komen, daar ging het om.
Eerst probeerde ik het fel. Ik wees hem terecht en mailde terug dat ik hier niet van gediend was. Het hielp voor geen meter. Sterker nog, het werd alleen maar erger.
De ‘lieve’ tactiek die ik later probeerde, mislukte ook. Piet had duidelijk hulp nodig, maar er was geen haar op zijn hoofd die erbij stil stond dat hij de gek was en niet ik.
Ondertussen begon hij ook te reageren bij de loggers die in mijn linklijst stonden. Bij sommigen reageerde hij lief zoals hij bij mij begonnen was en bij sommigen ook heel fel.
Vaak verwees hij in zijn reacties naar mij en mijn log.

Blokkeren, negeren, reageren, alles had ik geprobeerd, maar niets hielp en ’s ochtends durfde ik mijn mail box niet eens meer te openen omdat die dan wel weer vol met bagger van Piet, die altijd 's nachts actief was, zou staan.

Toen ik voor iets anders op het politiebureau was, vroeg een aardige politieman of hij me verder nog ergens mee kon helpen. “Nou”, zei ik aarzelend en vertelde het hele verhaal.
“Maar”, zei ik toen ik bijna klaar was met mijn verhaal. “Ik zet natuurlijk wel annekdotes uit mijn leven op het web. Misschien heb ik het aan mezelf te danken”.
De politieman reageerde verbolgen. “Jij vraagt iemand te stoppen en hij blijft jou lastig vallen en dan vind je dat het aan jou ligt. Echt niet. Ik ga je helpen”.

Inmiddels was er een andere agent bijgekomen. De wachtkamer zat vol, maar ik werd geholpen. Eindelijk.
Ik liet de twee agenten de reacties en mailtjes lezen en zij adviseerden mij wat te doen.
Een laatste waarschuwing moest ik hem geven. Ik moest hem vertellen nooit meer te reageren of te mailen omdat ik hem wilde behoeden van het plegen van een strafbaar feit te weten ‘stalking’. Als hij hier niet naar zou luisteren dan zou ik het overdragen aan de politie die hem al getraceerd had. Wat ook klopte, want hij mailde vanuit zijn eigen naam en hij ‘bestond’. Ook zijn ip-nummer wisselde hij dan wel vaak, ze waren er toch achter waar vandaan hij had gemaild.

Opgelucht ging ik naar huis en eenmaal thuisgekomen stuurde ik Piet meteen een mail. Nog een keer reageerde hij, op die mail en op het collectief waar ik ook voor schreef. Dat heb ik maar door de vingers gezien.
Piet valt nog steeds mensen uit mijn linklijst lastig, maar gelukkig heeft hij mij niet meer lastig gevallen. Mocht hij dat ooit doen, dan ga ik meteen naar de politie die al een dossier van ‘mijn zaak’ gemaakt heeft.

Ik ben niet de enige die op zijn eigen log lastig gevallen wordt door een stalker. Inmiddels ben ik er achter dat er ontzettend veel, vooral vrouwelijke loggers, worden gestalkt.
Mijn advies aan loggers die dit overkomt, is dan ook: Laat het je niet gebeuren. Doe er wat aan. Ga naar de politie en meld het. Want het wordt alleen maar erger en het kan zelfs gebeuren dat iemand volledig in je leven duikt.
Het stalken lijkt ver weg, maar het is vaak dichter bij dan je denkt. En de stalker denkt dat hij veilig achter zijn pc zit, maar het traceren van ip-adressen is een fluitje van een cent. Net zoals die wandeling naar het bureau en je verhaal doen. Gerelateerde artikelen: