Interview met het NietLief-Collectief

Laat ik beginnen met toegeven dat het natuurlijk hartstikke makkelijk is om mijn eigen collectief te interviewen. Toch vond ik het tijd worden om dat eens te doen. Alleen al omdat het een bewonderenswaardige prestatie is om een vrouwencollectief al bijna een jaar in stand te houden.
Aan het woord dus het NietLief-Collectief.
Het NietLief-Collectief is een collectief van vijf vrouwen die elk een eigen site hebben, maar het leuk vonden om hun krachten te bundelen. Het collectief is: vijf vrouwen, vijf levens, vijf meningen, vijf stijlen, vijf keer niet lief, vijf keer wel lief.

Hoe het begon
“Ik las het boek Rinus aan de rekstok van Sanne Wallis de Vries en eva Posthuma de Boer. Het boek is een briefwisseling tussen de beide dames en dat vond ik erg onderhoudend om te lezen. Het leek me interessant om dat concept te gebruiken als weblog, om op een andere manier geïnspireerd te worden, om te zien wat het voor resultaat zou opleveren als je verschillende vrouwen over eenzelfde onderwerp laat schrijven”, vertelt Polle, de initiatiefneemster van het collectief.
Kaat gaat verder: “Al vrij snel waren we met z’n vieren. Polle, Octavie, Esther en ik. Aan de mailwisselingen kon je al merken dat er een zekere klik was. Ik heb ooit al voor een ander collectief geschreven en dat is geen succes geworden. Maar met deze dames durfde ik het toch weer aan”.
Esther verzon de naam het NietLief-Collectief. “Het was een kernwoord dat terug kwam in onze onderlinge mailtjes. We wilden geen lieve, zoete site, geen meisjesgekrabbel, maar gewoon kernachtige stukjes schrijven die inhoud, humor en waarheid bevatten. Bovendien ben ik nogal van de rijmelarij, en toen werd het al snel NietLief-Collectief. Niet iedereen vond het een mooie naam, het is een soort van werktitel geworden. Misschien dat de naam ooit nog verandert, je weet het niet”.
“Kaat vroeg of ik een keer een gastlog wilde schrijven”, vervolgt Luna, die zich later bij het de NietLiefjes aansloot. “Dat leek me wel leuk. Ik wilde ook wel vaker een gastlog schrijven, maar dat vonden de anderen wat verwarrend voor de lezers. Het was of helemaal bij het collectief horen, of niet. Ik ging voor helemaal”.
“Ook ik wilde graag groepsgewijs schrijven”, vertelt Zezunja. “Het liefst met wat gelijkgestemden. Ik probeerde vrouwen te bedenken met wie ik dat zou willen doen, maar kwam steeds weer terecht bij de Niet Lief-leden. Kortom: ik constateerde dat de leukste vrouwen al uitverkocht waren. Er zat dus niets anders op dan aan te kloppen en te vragen of ik mee mocht spelen. Ik was heel blij dat dat mocht”.

Het verschil met je eigen log
“Het enige echte verschil tussen schrijven voor mijn eigen site en schrijven voor het collectief, is dat het onderwerp gegeven wordt”, zegt Luna.
“Bij NietLief schaam ik me als ik een te lang stukje geschreven heb, op mijn eigen site niet. En bij het collectief komt met onderwerpen op de proppen waar ik zelf nooit op zou komen. Dat daagt uit”, vertelt Zezunja.
Polle gaat verder: “Bij Nietlief heb ik een deadline waar ik tegenaan moet schrijven. Dat is goed voor me, ik ben nog wel eens geneigd om oeverloos op een stuk te blijven staren voordat ik het plaats. Typisch gevalletje van publicatievrees . Op Polle kan ik mijn eigen onderwerpen uitkiezen, bij Nietlief komen er regelmatig onderwerpen langs waar ik uit mezelf nooit over zou schrijven, maar dat is onderdeel van de uitdaging”.
Esther vindt dat schrijven voor het collectief inspiratie oplevert. “Ik kan goed werken met een opdracht. In die zin is het soms makkelijker omdat je geen onderwerp hoeft te bedenken, zoals op je eigen weblog. Maar soms wordt er iets van je gevraagd waarbij je diep in je gevoelsleven of je herinneringen moet graven. Dat kan ik allemaal prima vermijden op webble, maar niet op nietlief”.
“Dat heb ik ook”, zegt Kaat. Op NietLief komen onderwerpen aan de orde die ik niet zou behandelen op Desalniettemin, maar die toch heel leuk blijken te zijn. Ik moet op NietLief eigenlijk bijna creatiever zijn dan op mijn eigen log”.

De toegevoegde waarde
“Het collectief schrijft schaamteloos over vrouwenonderwerpen, zonder truttig te worden”, vertelt Zezunja. “Ik denk dat we daarmee sowieso al iets toevoegen, want de meeste vrouwenlogs, zijn óf van individuen en dan bestrijk je automatisch een minder breed spectrum, of ze zijn danig truttig. Ik beweer dat we veelomvattend en niet truttig zijn. Tel uit je winst”.
Esther: “De toegevoegde waarde is dat je deel uitmaakt van een club leuke mensen die mooi schrijven. Dat is een waardevol gevoel, rijkdom. Fijn om dezelfde passie te hebben en daarmee onszelf en andere mensen, die het lezen, blij te maken. Want daar draait het tenslotte allemaal om.’

De keuze van onderwerpen
Esther vervolgt: ‘Onderwerpen verzinnen we door veel te mailen. Sinds kort zit er meer structuur in en werken we via een ideeënbus. Dat is net iets efficiënter, we hebben nu een lijst met ideeën waar we uit kunnen putten. “Soms verzinnen we onderwerpen ook ad hoc”, vervolgt Zezunja. “Maar we hebben ook een lijstje klaar waar iedereen al even op kan kauwen. Dan proberen we het onderwerp te kiezen dat we allemaal leuk vinden. Soms leidt dat ertoe dat één van ons niet meedoet, omdat het onderwerp haar niet ligt”.

De plannen
“Er staan verschillende dingen op stapel”, zegt Kaat. “Dat is juist zo leuk. Iedereen is zo enthousiast en we komen steeds meer met nieuwe ideeën”.
“Doorschrijven, nog meer themaweken organiseren en geheime plannen die verder reiken dan het net’, glimlacht Zezunja mysterieus.

De chemie in het kippenhok
Luna: “Ik had de eerste weken dat ik voor het collectief schreef het gevoel in een vreselijk kippenhok te zijn beland. Allemaal vrouwen onder elkaar en er kwamen soms wel 50 mailtjes per dag binnen. En ook allemaal emoties en gevoelens! Jezus, waar was ik aan begonnen? Veel te druk en veel te veel gedoe vond ik het. Ik had spijt! Maar om na een paar weken al af te haken, dat vond ik echt niet kunnen. En nu ben ik blij dat ik heb doorgezet. De anderen stimuleren mij om over onderwerpen na te denken die ik zelf nooit zou kiezen en het voelt goed om als groep een mooie site neer te zetten. Daarnaast zie ik de andere 4 vrouwen, ja, heel klef, nu ook als 4 goede online vriendinnen, dus momenteel komen 10 van die 50 mailtjes per dag van mij.”
“Ja, dat kippenhokgevoel herken ik”, vult Zezunja haar aan. “En om de metafoor door te trekken: het was een kippenhok bezaaid met eieren waarover we moesten lopen. Maar na verloop van tijd leer je elkaar beter kennen en dan blijkt het mee te vallen. Sterker: dan blijk je behulpzaam te kunnen zijn, dan blijkt dat men behulpzaam is naar jou. Dan blijk je praatpalen te hebben, schouders om op te huilen, mensen die je begrijpen, of die in elk geval een poging daartoe doen. Dat is een onvermoede rijkdom die ik er gratis en voor niets bij kreeg”.
Kaat gaat verder: “Soms mis ik de helft van de mailtjes en dan voel ik me bijna schuldig dat ik niet iedereen kan beantwoorden. We zijn een soort van virtuele familie geworden en zijn op de hoogte van elkaars wel en wee”.
“We prikkelen elkaar zeker”, zegt Esther. “We zijn allemaal heel verschillend, in elk geval qua levensstijl, en er zijn ook flink wat overeenkomsten. We hebben respect voor elkaar en een zekere mate van bewondering voor elkaars schrijven. Dat is wat het zo leuk maakt. Dat je denkt: verdomme, ik maak er weer een leuk stukje van, net als die andere meiden.’
Zezunja: “We zijn vrienden die elkaar nog nooit ontmoet hebben, maar toch al echt om elkaar lijken te geven. En niet onbelangrijk: we zitten enorm vaak op een lijn als het gaat om onze levensvisie. Dat is best bijzonder, vind ik”.
“De Chemie.. is niet uit te leggen. Hij is er”, vertelt Esther. “En we delen veel zonder dat het sentimenteel wordt. Maar zijn soms ook geïrriteerd naar elkaar toe. Kan allemaal, merken we. We kunnen veel van elkaar hebben en proberen het echte wijvengedoe te mijden. Met humor- heel veel humor.”
Polle: “We communiceren intensief met elkaar via een googlegroup. De chemie is soms kabbelend, en soms behoorlijk explosief. Ook achter de schermen doen we onze collectiefnaam wel eens eer aan. Vijf vrouwen, vijf meningen. Hoe ingewikkeld dit soms ook is, het is ook juist het aspect dat onze kracht is. We zijn confronterend eerlijk tegenover elkaar, maar steunen elkaar ook onvoorwaardelijk. Als een warm bad, waar soms iemand de koude kraan aanzet”. Gerelateerde artikelen: