Cursus Lijfloggen deel 25

Log!

Terwijl ik in gedachten voor de computer zat, ging mijn vriendin Roswitha achter me staan, waarbij ze haar armen over mijn schouders liet hangen. Haar handen kwamen tot over mijn buik.
?Je wordt er niet meer dunner op,? zei ze gedachteloos.
Waarop ik toch het gevoel kreeg me te moeten verdedigen.
?Maar ik heb ook helemaal geen beweging meer,? reageerde ik. ?Ik zit, ik lig, en één keer per dag ga ik naar buiten voor een rondje stad op de fiets.?
Ik begon me onmiddellijk voor te stellen hoe ik er uit zou zien als de behandeling in het ziekenhuis verkeerd aan zou slaan en mijn schildklier voortaan te langzaam ipv te snel zou werken. Ik zag een rond Tonnetje die zich traag op zijn worstenpootjes voortbewoog, en met moeite zijn hoofd lichtjes voorover kantelde om te moeten constateren dat de navel uit het gezichtsveld was verdwenen en nog slechts tot de eigen belevingswereld zou behoren als het zich in een gespiegelde versie zou presenteren.
Voordeel zou dan wel zijn dat ik met de frikadellenwedstrijd mee zou kunnen doen. Remco was nog niet zo log op het moment dat ik hem leerde kennen. Richard wel. Maar naarmate de frikadellencontest vaker werd gehouden, begon het lichaam van Remco zich aan te passen aan de hoeveelheden gefrituurd vlees die het lichaam in moesten om Richard te verslaan.
Dan kwamen ze schuddebuikend terug de kroeg in.
?Arie zegt ons al vriendelijk gedag!? zei Remco gelaten over de patatboer, de man die in Den Helder bekend stond als de meest chagrijnige middenstander.
?Dat kan ook niet anders als je wekelijks in één uurtje tijd veertig frikadellen kunt slijten,? constateerde Richard laconiek. ?Dan denk je als vanzelf: ?Morgen hoef ik de gehaktballen die de houdbaarheidsdatum gepasseerd zijn tenminste niet als ontbijt te gebruiken en neem ik daarvoor in de plaats een plakje kaas op mijn boterham.??
Ze bleven dan een half uur lang doorgaan met frikadellengrappen, patatboeranekdotes en het uitwisselen van tips over hoe de frikadel zonder morsen van bijbehorende saus naar binnen te schuiven. Voorzichtig, maar nog steeds krom van het lachen, deze specifieke soort van vlees werkte blijkbaar op de lachspieren, werden alvast de agenda?s getrokken, om te kijken wanneer het volgende week zou schikken.
Jaloers keek ik toe, in de wetenschap dat ik niet verder dan een schamele hoeveelheid van vier frikadellen zou halen. Hoewel ik me er meteen bij bedacht dat een keertje uit eten voor mij goedkoper zou zijn dan de twee heren bij hun competitie te vergezellen.
?We hebben het nu zover dat we van Arie een toefje saus als korting op onze frikadellen krijgen,? lachte Remco vrolijk, zijn buik daarbij met gevouwen handen ter hoogte van die onvermijdelijke navel ondersteunend. ?Dat glijdt lekkerder naar binnen.?
?Die wijsheid is al zo oud als de mensheid,? kon Richard niet laten te benadrukken.

Dikke mensen hadden humor en mijn type mensen, bonenstakerig, dun, onrustig, trokken somberheid aan. Ach, ik maakte wel grappen, maar voordat men die zou kunnen begrijpen was de volgende alweer door nog zo?n gezelligheidsbeest in de groep gegooid. Waarbij ze rustig achterover leunden in genoemde houding van handen over de buik. Ze hadden iets te koesteren, iets wat hen in evenwicht hield, waar ze hun inspiratie uit voelden opborrelen voor nog een gevatte opmerking. En de bulderlach kwam ook uit die regionen.
Terwijl men de lach van mij en mijn soortgenoten beter gegiechel zou kunnen noemen. Maar meestal werd dat iele geluid ondergesneeuwd door het gedonder van het dikbuikig plezier.

Ik had kortom twee stereotiepen in mijn hoofd. Mijn zelfbeeld, ofwel: zoals ik dacht over te komen bij anderen; en die van de logge mensen.
?Log is lach,? dacht ik vaak bij mezelf, ?en mager is ?..??
Mager.
Ik kwam niet verder dan dat.
Ik was niet ontevreden, niet méér ontevreden dan dat mijn natuur me al ingegeven had. Maar ik wilde graag anders zijn. Dikker groter breder. Lacher.

Andrew, een jongen bij mij in de klas, was er ook zo een. Er paste van alles in. Tijdens de pauzes at hij wat anderen niet meer lusten van hun door moeder zorgvuldig samengestelde lunchpakket. Ze kwamen speciaal naar hem toe om het aan hem af te kunnen staan. Dan vertelde hij er een gratis mopje bij. Elke dag een nieuwe, elke dag vers, tussen happen en kauwen door.
Hij had zijn buik vol, at nog net een laatste hap bij het opnieuw betreden van het klaslokaal. Waar het inmiddels tijd was om de docent te laten zien wat we aan ons huiswerk hadden gedaan. Om beurten werden we naar voren geroepen met ons schrift.
Toen Andrew terugkwam van het bureau van de docent, het hoekje van de banken om, hield hij zich plots bij de buik vast.
Het navelondersteunen, wist ik ondertussen. Hier volgt een volgende grap.
Hij bewoog zijn hoofd naar achteren, en van gezond rood vertrok het in nog geen seconde naar ondefinieerbaar wit. Hij moest met een hand zijn navel loslaten om deze aan zijn mond te kunnen zetten. Maar dat was al te laat: tussen zijn vingers door en over zijn klasgenoten heen spoot de vermaalde boterham van Frank, de versnipperde kaasplakjes van John, de drinkyoghurt van Elma, goed doorheen geroerd met de koffie van Edgar, de verkruimelde speculaas van Dirk en mijn bijdrage van kokosmakroon zag ik tezamen met de thee van Linda onder zijn duim langs als vette klonters naar beneden druipen.
En ondanks dit aanzicht besloot ik dat ik toch ooit ook log en grappig wilde worden.

Huiswerk: Log de omtrek van je lichaam, ter hoogte van je navel en vertel hoe dat zo gekomen, dan wel, zo gebleven is. Gerelateerde artikelen: