Cursus Lijfloggen deel 24

Groei!

Meneer van Leeuwen staat er nog steeds. Ik zie zijn grijns. Ik zie de leraren die naast hem staan. Het plannetje dat ze zojuist verzonnen hebben, danst van plezier door hun hoofden, huppelt tussen hun kaken en zwiert door hun twinkelende ogen. De hand van meneer van Leeuwen schuift voor zijn mond. Misschien smoest hij met zijn buurvrouw, daar aan het randje van de dansvloer, misschien houdt hij zo zijn lachen in.
En hij staat er nog steeds. Elke keer als ik weer aan hem denk. Ik, het kleine mannetje, en hij mijn klassendocent. Ze zouden me wel eens doen zwijgen. Doen bewegen zoals zij het wilden. Stumperig, langzaam, niet op mijn gemak. Met in mijn handen de heupen van Wilma, het langste meisje van de klas. Die me wel even zou wijzen hoe of het moest. Ik keek rechtuit richting haar navel om te zien hoe dat zou gaan. Ik was zo klein dat iedereen me kon zien.
De kleinste jongen. En het langste meisje. Dat was leuk om die twee te zien scharrenbakken.
Meneer van Leeuwen staat er nog steeds als ik aan hem denk. Mijn vingers kleven van transpiratie. Wilma trapt op mijn tenen. En een schaterlach weerklinkt vanachter de hand voor de mond. Zij die klein zijn kunnen nog groeien. Dat had ik toen moeten bedenken.
Tot op dat moment had ik nog geen verhaal te vertellen. Hoe ver was mijn leven nou eigenlijk? En van hoe hoog het punt vanwaar ik tegen de dingen aankeek?
Ik droomde er van meneer van Leeuwen zijn mond te snoeren. De hand die hij, om hem af te dekken, voor zijn lach hield, zou ik graag doen vervangen door die van mij. Een grote hand zou het moeten zijn, die comfortabel alles verschool wat een lach ten koste van mij zou kunnen zijn.
De leraar staat voor de klas en voert het woord. De leerlingen, nog niet ver genoeg doorgegroeid in het leven, dienen gedwee te luisteren. Ook naar verhalen die zij niet willen horen.

Ik wilde zo snel mogelijk groot zijn. Af van mijn imago overal onderdoor te kunnen. Weg van het idee dat ik opviel omdat ik eigenlijk juist niet opviel. Ik wilde gehoord worden omdat ik wat te vertellen had, niet omdat er slechts een grappige opmerking uit mijn mond kwam. Ik wilde niet dat d?t de enige manier was waarop ik boven anderen uit kon stijgen.
Ik was klein. Daar werd ik door gekenmerkt. Daar werd ik aan herkend. Niet aan het verhaal van iemand die gevormd was door ervaring, iemand die al iets had meegemaakt. Ik bleef voor velen het onderdeurtje, het jochie, het kleintje dat niet opviel doordat hij nog niet het leven in was gegroeid.

Dus ik schreef m?n verhalen op. Thuis, aan het bureau, waar eigenlijk het huiswerk gemaakt moest worden. Ik verhaalde over wie ik was. Hoe ik anders was, hoe ik dacht boven anderen uit te kunnen stijgen. In zoverre dat mogelijk was met mijn tot dan toe bescheiden korte leventje.
Meneer van Leeuwen gaf me steeds lagere cijfers, mijn ouders stuurden me n?g vaker naar boven om mijn huiswerk te leren, en ik schreef steeds meer dagboeken vol.
En ongemerkt groeide ik groter.

Vijf jaar later werkte ik elke zaterdag achter de balie van de openbare bibliotheek. Waar ook leraren kwamen. Ik nam boeken in en leende ze weer uit. Ook aan meneer van Leeuwen.
Hij was inmiddels mijn klassenleraar niet meer. Ik had ook allang geen les meer van hem. Biologie had ik laten vallen. Ik hoefde niets meer te weten over het kleine en grote leven op aarde.
?Meneer van Leeuwen,? zei ik.
?Dag Ton,? zei hij.
Hij legde zijn geleende boeken voor me neer. Ik haalde de kaartjes met de uitleendatum er uit.
?U bent te laat,? zei ik.
?Nee, dat kan niet,? zei hij.
?Jawel, ze hadden gisteren ingeleverd moeten worden.?
?Maar je mag toch een dag te laat komen??
?Dat is alweer een half jaar geleden afgeschaft. Dus wordt het vijf dubbeltjes.?
Het was geen groot bedrag, maar ik wist ondertussen dat je klein moest beginnen.

Toch zie ik hem nog altijd staan, daar bij de platenspeler. Tijdens de disco op de donderdagavond van ons schoolreisje. Ik zie hem daar staan, vanaf de dansvloer, de lege dansvloer, op mij na. Met in mijn handen het lijf van een veel te groot meisje, dat niks te vertellen had.

Huiswerk: Vertel hoe groot je bent gegroeid en of je er iets mee opgeschoten bent. Gerelateerde artikelen: